ဓမၼစမ္းေရ အေတြးစာစုမ်ား

*ေလအဟုန္မွာ

ပ်ံသန္းေနတဲ႔ငွက္

ေလွာင္အိမ္ထဲကငွက္

တန္ဖိုးခ်င္းမတူပါဘူး

ေလအဟုန္မွာပ်ံသန္းေနတဲ႔ငွက္ငယ္ဟာ

ေလအဟုန္ရဲ႔အနိမ္႔အျမင္႕ကိုမွန္းဆနိဳင္တယ္

အေတြ႕ၾကံဳေကာင္းေတြရွိတယ္

ေလွာင္အိမ္ထဲကငွက္ကေတာ႔

အခ်ိန္မွန္မွန္စားရမယ္

သင္အဲဒီလိုဘဝမ်ိဳးကိုရလာရင္

ဘယ္အရာကိုယူမလဲ?

*လူဆိုတာ…..

လူတိုင္းကိုအေကာင္းျမင္တတ္ရမယ္

အေကာင္းျမင္မွအျမင္ေကာင္းမယ္

အတၱမၾကီးရဘူး

ကိုယ္႕က်င္႕သီလေကာင္းရမယ္။

* လူဆိုတာ ေရႊေတြ စိန္ေတြအတတ္ပညာေတြ

ရာထူးေတြ အာဏာေတြနဲ႔အလွဆင္လို႕

ယဥ္ေက်းတာမဟုတ္ဘူး

ကိုယ္က်င္႔သီလေတြနဲ႔အလွဆင္လို႔

ယဥ္ေက်းတာပါ…

* ဘယ္ေတာ႕မွမကုန္မခမ္းေတာ႕တဲ႔ပင္လယ္ေရျပင္ၾကီးလို

အေပၚမွာလူေတြအျမဲေမာ႕ၾကည္႔ရတဲ႔ေကာင္းကင္ၾကီးလို

အျမဲရွင္သန္စီးဆင္းေနတဲ႔ ျမစ္ဧရာလို

အေျပာင္းလြဲတဲ႔ေမတၱာတရားေတြနဲ႔ လူသားေတြကိုေပးနိဳင္ေအာင္

တို႕တေတြၾကိဳးစာၾကပါစို႕…

*
မိမိရဲ႔ဦးေခါင္းကို ဘာနဲ႔အလွဆင္မလဲ

ဆံပင္ကိုအမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ေဆာင္ျပီးအလွဆင္မလား?

ဒါမွမဟုတ္ ရတနာသံုးပါးနဲ႕အလွဆင္မလား?

မိမိရဲ႔နားကိုဘာနဲ႔အလွဆင္မလဲ

စိန္ေရႊရတနာေတြနဲ႔လား ဒါမွမဟုတ္ တရားေတာ္ကိုနာၾကားျခင္းနဲ႔လား

မိမိရဲပါးစပ္ ႏွတ္ခမ္းကို ဘာနဲ႔အလွဆင္မလဲ

အမ်ားသူငါမၾကိဳက္တဲ႔စကားေတြနဲ႔အလွဆင္မလား?

ခ်စ္ဖြယ္ေသာစကားကိုေျပာဆိုျခင္းျဖင္႕အလွဆင္မလား?

မိမိရဲ႔ခႏၶာကိုယ္ကိုဘာနဲ႕အလွဆင္မလဲ

အဖိုးတန္ပစၥည္းေတြနဲ႔လား?

ဒါမွမဟုတ္ ေကာင္းမြန္ေသာကိုယ္က်င္႕သီလေတြနဲ႔လား၊?

အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္မိမိကိုယ္ကိုအလွဆင္ၾကရေအာင္...

*
လမင္းၾကီးက ညအခါေရာက္မွသာလ်ွင္

လူေတြကို ေအးျမမွဳကိုေပးစြမ္းနိဳင္တာပါ

မိဘေတြ ဆရာေတြကေတာ႔ ေန႕ေရာညပါ

ေအးျမမွဳေတြ ေပးေနတာပါ။

*
ႏြားငယ္ ခ်ိဳေပါက္လာေတာ႔

ျပန္တိုတယ္ဆိုတာမရွိဘူး

ရွည္ျမဲရွည္လာတတ္တယ္

လူေတြမွာလဲ

လူေတြၾကီးလာေလ

ေလာဘေတြ တဏွာရာဂေတြ

ၾကီးၾကီးလာတယ္ မေလ်ာ႕သြားဘူး

မေသမခ်င္းလိုခ်င္မွဳေတြက ရွည္ေနၾကတယ္

ကိုယ္႕ကိုကို ျပန္စမ္းၾကည္႕ၾကအံုး.."ဓမၼစမ္းေရ...

လူတို႕သြားေနၾကလမ္း

ဒကာေတာ္တေယာက္မေန႕ကေမးပါတယ္မရဏသံုးမ်ိဳးကိုရွင္းျပဖို႕ ဒါနဲ႔ေသခ်ာစာကိုၾကည္႔ျပီး ေရးၾကည္႕မိပါတယ္ သို႕ေသာ္သူေမးေသာ သမၹဳလႅမရဏဆိုတာေတာ႕စာေရးသူပဲညံ႕သလားေတာ႕မသိဘူး ေသခ်ာမေတြ႕ဘူး ဒါနဲ႔စာေရးသူသိတဲ႔မရဏသံုးမ်ိဳးကိုပဲရွင္းျပလိုက္ပါတယ္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတြ႕ရင္ရွင္းျပပါ႕မယ္ဟုေရွးဦးစြာ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။

ဒကာေတာ္ေမးေတာ႕ျမန္မာျပည္မွာ ဘုရားရွင္ရဲ႔ဗုဒၶဝင္ျပခန္းထဲမွာကေလးတေယာက္ကေမးခဲ႔တာကိုသြားသတိရမိတယ္ ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္စံကို ကေလးကျမင္ေတာ႕ ဘုရားဘာျဖစ္တာလဲတဲ႔ပရိနိဗၺာန္စံတာလို႕ေျပာတာနားမလည္ဘူး။

ဒါေၾကာင္႕ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူတာကို ကေလးနားလည္ေအာင္ ဘုရားေသတာလို႔ ေျဖလိုက္ရ ေပမယ့္ တိက်တဲ့ အေျဖမွန္ မဟုတ္ပါဘူး။ အဘိဓမၼာသေဘာအရၾကည့္ရင္ သတၲဝါတစ္ဦး တစ္ေယာက္ ေသဆံုးတဲ့အခါ လက္ရွိဘဝရဲ့ ေနာက္ဆံုးစိတ္ျဖစ္တဲ့ စုတိစိတ္ ျဖစ္ခ်ဳပ္ၿပီးတာနဲ႔ ဆက္တိုက္ ကာလမျခားဘဲ ေနာက္ဘဝအသစ္ရဲ့အစ ပဋိသေႏၶစိတ္ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။

ဘဝေဟာင္း စုတိစိတ္နဲ႔ ဘဝသစ္ ပဋိသေႏၶစိတ္တို႔ဟာ ျဖစ္စဥ္တစ္ဆက္တည္းပါ။ ေသျခင္းရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ အျဖစ္ ေမြးဖြားျခင္း လာရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သတၲဝါေတြ ဘဝသံသရာ လည္ၾကရတာပါ။

ဘုရားရဟႏၱာတို႔ရဲ႕ စုတိစိတ္ေနာက္မွာေတာ့ ပဋိသေႏၶစိတ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဘုရားရဟႏၱာ အရိယာသူေတာ္ျမတ္ေတြဟာ လက္ရွိဘဝ လက္ရွိခႏၶာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္ဘဝဒုကၡ ခႏၶာအသစ္ မရရွိေတာ့ပါဘူး။ လံုးဝ ၿငိမ္းေအးသြားပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သာမန္သတၲဝါေတြရဲ့ ေသဆံုးျခင္းနဲ႔ သံသရာဝဋ္ျမစ္ကို တူးၿဖိဳ ျဖတ္ေတာက္ၿပီးျဖစ္တဲ့ ဘုရားရဟႏၱာအရွင္ျမတ္တို႔ရဲ႕ ပရိနိဗၺာန္ဟာ မတူပါဘူး။

ေလာကမွာ သူသူငါငါ နားလည္လက္ခံထားတဲ့ ေသဆံုးမႈကို သမၼဳတိမရဏလို႔ ေခၚပါတယ္။

သတၱဝါတို႔ရဲ႕ ခႏၶာအစဥ္ ခဏမစဲ ျဖစ္ခ်ဳပ္ေျပာင္းလဲေနတာကို ခဏိကာမရဏ လို႔ေခၚပါတယ္။ ဘုရားရဟႏၱာ အရွင္သူျမတ္တို႔ ပရိနိဗၺာန္ စံေတာ္မူတာကိုေတာ့ သမုေစၧဒမရဏလို႔ ေခၚပါတယ္။

ဒီလိုသတ္မွတ္ခ်က္ ရွိေနေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ့ ပရိနိဗၺာန္ကို ေနာက္ဆံုးေသျခင္းလို႔ ေခၚမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရႏိုင္ပါတယ္။ သမုေစၧဒမရဏေပါ့။
ဘယ္ဘံုမွာ မွ မေနပါဘူး။

ဘယ္ဘံုမွာမွလည္း ေသမင္းဆုိတာ မရွိပါဘူး။ ဒီဘ၀အတြင္းမွာ ေစာေစာကေျပာခဲ့တဲ့ ရုပ္နဲ႔ နာမ္ အေဟာင္းပ်က္သြားျပီး အသစ္ျပန္မျဖစ္ေတာ့တာကိုပဲ ေသတယ္၊ ေသမင္းေခၚသြားတယ္ဆုိျပီး တင္စားေျပာၾကတာပါ။

ေနာက္ထပ္ေသျခင္းဟာ သံုးမ်ိဳးကိုဥပမာတခုအေနနဲ႔ေျပာျပရရင္

ဦးေခြးေသျပီ ေဒၚၾကြက္နီေသျပီဆုိတဲ့ ေလာကက သတ္မွတ္တဲ့ ေသျခင္းကေတာ့ သမုတိမရဏ လုိ႔ေခၚပါတယ္။

ပရမတ္သေဘာရုပ္နာမ္ေတြ တရစပ္ပ်က္ေနတာကိုေတာ့ ခဏိကမရဏ လုိ႔ေခၚပါတယ္။

ဘုရားရွင္တုိ႔ ရဟႏၱာတုိ႕ရဲ႕ ရုပ္နာမ္ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားျခင္းကိုေတာ့ သမုေစၦဒမရဏ လုိ႕ေခၚပါတယ္။ ေသျခင္းတရားကို အျပီးအပိုင္ သတ္လိုက္ျခင္းမ်ိဳးေပါ႕။ဓမၼစမ္းေရ..

ေန႕တိုင္းျဖစ္ရင္ျဖင္႔

ယေန႔ေခတ္ နားလည္ထားၾကေသာ St. Valentine Day သည္ ေရွးေခတ္ ေရာမရိုးရာႏွင့္ ခရစ္ယာန္ ဘာသာအတြက္ အေလးအျမတ္ထားေသာ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။

ဒီေန႔ေခတ္မွာ ကက္သိုလစ္ ဘုရားေက်ာင္းေတြက သိနားလည္ထားၾကတာကေတာ့ Valentine အမည္တြင္တဲ့ သူေတာ္စင္ သံုးဦးရွိပါတယ္။ ဒ႑ာရီတစ္ခုက အတည္ျပဳထားတာကေတာ့ Valentine ဆိုတာ သံုးရာစုေလာက္က ေရာမမွာ ေပၚထြန္းခဲ့တဲ့ ဘုန္းေတာ္ၾကီး တစ္ပါးလို႔ ဆိုထားပါတယ္။

ေရာမျပည့္ရွင္မင္း ကေလာဒီးယပ္စ္ ၂ က တိုင္းျပည္မွာ ရွိသမွ် အိမ္ေထာင္သည္မ်ားကို မေရြးခ်ယ္ပဲ အရြယ္ေရာက္သူ လူပ်ိဳလူလြတ္မ်ားကို စစ္မႈထမ္းေစပါတယ္။ အဲဒီအခါ သူေတာ္စင္ Valentine ဟာ ဘုရင္ ကေလာဒီးယပ္စ္ တားျမစ္ထားတဲ့ ဥပေဒအျပင္ဘက္ ကေန စစ္မႈထမ္းသူ လူငယ္မ်ားကို သူတို႔ရဲ႕ ခ်စ္သူမ်ားနဲ႔ တိတ္တဆိတ္ လက္ထပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ Valentine ရဲ႕ လုပ္ရပ္မ်ားကို ဘုရင္သိသြားတဲ့ အခါ ေသဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္ပါတယ္။

ေခတ္အလယ္ပိုင္းမွာေတာ့ Valentine ဒ႑ာရီဟာ ျပင္သစ္နဲ႔ အဂၤလန္ ႏိုင္ငံမ်ားမွာ အေတာ္ေလး ေခတ္စားေနခဲ့ျပီး အယူအဆ အမ်ိဳးမ်ိဳးကလည္း ဆင့္ပြားျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ St.Valentine ဟာ ေခါင္းျဖတ္ အသတ္ခံရေၾကာင္း အဆိုရွိျပီး အျခားေျပာ စကားမ်ားကေတာ့ St. Valentine ဟာ ေထာင္ထဲမွာ နာဖ်ားျပီး ေသဆံုးခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။
၁၈၃၅ ခုႏွစ္မွာ St. Valentine ရဲ႕ ရုပ္ၾကြင္း (သို႔မဟုတ္) အရိုးျပာကို အိုင္ယာလန္ ဘုန္းေတာ္ၾကီး John Spratt ထံ ပုပ္ရဟန္းမင္းၾကီး Gregory XVI က ေပးအပ္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ေရာမၿပည္က အခ်စ္အေၾကာင္းကေတာ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ ၿဖစ္ေပၚၿခင္း၏ သမိုင္းအစပါ။ ေရာမၿမိဳ ဘုရင္တစ္ပါး လက္ထက္မွာ စစ္တိုက္ထြက္ၾကတဲ့ စစ္သည္ေတာ္ေတြဟာ ခ်စ္သူရည္းစား ဇနီးမယားေတြကို တမ္းတအမွတ္ရမူမ်ားေၾကာင့္ စစ္ပြဲတိုင္းအၿမဲရူံးႏွိမ့္ခဲ့ၾကသည္။

ဒီအေၾကာင္း ဘုရင္ၾကီးသိေတာ့ ေရာမၿမိဳ႕မွာ ခ်စ္သူူရည္းစား မၿဖစ္ေစရ အစဥ္အလာအားၿဖင့္ လက္ထက္ထိမ္းၿမားၿခင္း အမႈကို ၿပဳလုပ္ေပးၾကေသာ ဘုန္းတာ္ၾကီးမ်ားအားလည္း လံုးဝမၿပဳလုပ္ေပးရဟု ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ အမိန္႔ထုပ္ခဲ့သည္။

ႏွလံုးသားရဲရင့္သည့္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးသည္ သူတို႔၏ အခ်စ္ကို ေန႔တစ္ေန႔အတြက္ မရည္စူးပါ။ ခ်စ္တက္သူေတြ အၿမဲရွင္သန္ဖို႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီး Valentine ကို လက္ထပ္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုခဲ႔ၾကသည္။

ဘုန္းေတာ္ၾကီး Valentineသည္ ခ်စ္သူတို႔၏ ဘဝ ခ်စ္ၿခင္းနိယာမကို နားလည္စာနာတက္သူမို႔ မိမိအသက္ကို ပဓာနမထားပဲ လက္ထက္ေပးလိုက္ပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို ဘုရင္သိေသာအခါ ထိုေန႔ ေဖေဖၚဝါရီ (၁၄)ရက္တြင္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးကို အဆံုးစီရင္လိုက္ပါသည္။

ခ်စ္သူမ်ားအတြက္ အသက္ေပးသြားခဲ့ေသာ ဘုန္းေတာ္ၾကီး Valentine ကို ဂုဏ္ၿပဳေသာအားၿဖင့္ Valentine’ Day (သို႔မဟုတ္) ခ်စ္သူမ်ားေန႔ဟု႔ ေပၚေပါက္ခဲ့ရၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္။

လူအခ်ိဳ႕ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈအရ Valentine's Day ကို ေဖေဖာ္၀ါရီ လလယ္မွာ က်င္းပခဲ့ၾကတာ ေအဒီ ၂၇၀ ၀န္းက်င္ကတည္းက ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕က St. Valentine Day စားပြဲေသာက္ပြဲ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲမ်ားကို ေဖေဖာ္၀ါရီလလယ္မွာ ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းမ်ားမွာ က်င္းပၾကဖို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ယူဆၾကပါတယ္။

စာေရးသူကေတာ႔သူတို႔ေတြဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင္႔ခ်စ္သူမ်ားေန႕ကိုသတ္မွတ္ေပးၾကေသာ္လည္း

ခ်စ္သူသမီးရည္းစားေတြအတြက္သာမဟုတ္ဘဲမိဘေတြနဲ႔သားသမီးေတြဆရာနဲ႔တပည္႕ေတြ တနိဳင္ငံနဲ႔တနိဳင္ငံဘာသာတခုနဲ႔တခုလူမ်ိဳးေတြအခ်င္းခ်င္းမိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ပါေန႕တိုင္း

ခ်စ္သူမ်ားေန႕ကိုျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။

ဒါမွသာလ်ွင္ကမၻာေျမၾကီးကသာယာလွပေပမည္မဟုတ္လားဒီေန႔တရက္တည္းမက်င္းပေစခ်င္ဘူးေန႕တိုင္း

လူေတြလူသားတိုင္းခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြနဲ႔ခ်စ္ခင္သင္႕တယ္။

စာရွဳ႕သူတို႕ကကမၻာေျမၾကီးကိုအမုန္းမရွိ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြနဲ႔မတည္ေဆာက္ေစခ်င္ဘူးလား ခ်စ္ခင္ျခင္းေမတၱာတရားဟာ ရန္သူကိုလည္းမိတ္ေဆြျဖစ္ေစပါတယ္ မုန္းေနသူကိုလည္းခ်စ္ေနသူျဖစ္ေအာင္ဖန္တီးနိုင္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ႔အခ်စ္ဆုိတာကုိ ကစားစရာအသြင္ အထင္မွားျပီး ကစားေနတဲ့သူေတြအတြက္ သတိထားစရာ တရားအဆုံးမေတာ္ေလးကေတာ့ ပိယေတာ ဇာယေတ ဘယံ တဲ့ ..အခ်စ္ေၾကာင့္ ေဘးဟူသမ်ွ ေသာကဟူသမ်ွ တုိ႕ ျဖစ္တည္လာရတာပါ ၊

အခ်စ္မ်ားေလ ေဘးမ်ားေလ ဒုကၡမ်ားေလ ေသာကမ်ားေလ ဆုိတာ ဘုရားေဟာ တရားေတာ္ေတြမွာ အထင္အရွားပါပဲ။ ဒါကုိမွ မယုံေသးဘူး လက္ေတြ႕ၾကုံမွ ယုံၾကမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အဆိပ္ေသာက္ရင္ ေသတတ္တယ္ဆုိတာ မယုံလုိ႕လက္ေတြ႕စမ္းၾကည့္သူနဲ႕ တူပါလိမ့္မယ္ လုိ႕ သတိစကား ဆုိပါရေစ။

အခ်စ္ဆိုတာတကယ္ေတာ႕သမုဒယေႏွာင္ဖြဲ႔တရားေလးပါပဲသမုဒယအေနွာင္အဖြဲ႕ကဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း

တရားပါပဲ တဏွာရာဂနဲ႔မခ်စ္ၾကပဲ တကယ္႕စစ္မွန္ေသေမတၱာတရားေတြ ကရုဏာတရားေတြ မုဒိတာတရားေတြ ဥေပကၡာတရားေတြနဲ႔ ညီေအာင္ေနျပီးေန႕တိုင္းခ်စ္ခင္ၾကရေအာင္….ဓမၼစမ္းေရ…

အေကာင္းဆံုးလူမွဳေရး

လူမွဳေရးလုပ္ေဆာင္ခ်င္သူေတြအေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းကေတာ႕စာေရးသူေျပာခ်င္ပါတယ္ 

 ေပးကမ္းစြန္႕ၾကဲျခင္းပါပဲယေန႕ေခာတ္လူငယ္ေတြေကာလူၾကီးေတြပါ ေပးကမ္းလွဴဒါန္း

ေနၾကတာေတြ႕ရတယ္ ဒါနအားၾကီးၾကတယ္ ဝမ္းေျမာက္စရာပင္။

သို႕ေသာ္..ဒါနရဲ႔သေဘာကိုေသခ်ာနားလည္ေစခ်င္တယ္ ျမတ္ဘုရားကေတာ႔ ေပကမ္းျခင္းဟာ

 ေပးတဲ႔သူေကာ အေပးခံရသူပါ စိတ္ႏွလံုးကိုၾကည္နူးဝမ္းေျမာက္ေစတယ္ မိုက္ရိုင္းေသာသူကို လိမၼာေစတယ္ မိမိစကားနားမေထာင္သူကို နားေထာင္ေစတယ္။

မုန္းသူကို ခ်စ္ေစတယ္ ရန္သူကမိတ္ေဆြျဖစ္လာတတ္တယ္ ေပးကမ္းျခင္းဟာ ေမတၱာတရား၏ ရုပ္သြင္ျဖစ္တယ္ ေမတၱာတရားရွိမွ ေပကမ္းနိဳင္တယ္ ေပးကမ္းနိဳင္မွ ေမတၱာတရားၾကီးထြားလာမွာပါ ဒါေၾကာင္႔ေပးကမ္းျခင္းဟာ ေပးသူနဲ႔ယူသူႏွစ္ဦးစလံုးရဲ႔ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႔ျခင္းတရားဆိုရင္ လြန္ေလမလား?။

ေနာက္ျပီး…ဒီလိုေလးေတြလည္းျမင္တတ္ၾကတယ္အလွဴဟာ သံသရာရွည္ေၾကာင္း တဲ႔ တကယ္ေတာ႕ဒါနျပဳလို႕သံသရာရွည္တာမဟုတ္ပါဘူး အဲဒီေပးကမ္းျခင္းကိုစြဲျငိတဲ႔စိတ္ေၾကာင္႕ပါပဲ။

ေနာက္ျပီးေပးကမ္းမွဳနည္းတဲ႔သူနဲ႔မ်ားတဲ႔သူဟာလည္းခုလိုေလးကြာျခားတတ္ပါတယ္..တခါက ရဟန္းႏွစ္ပါးရိွတယ္။ တစ္ပါးက "မိမိအားလွဴတန္းေသာ ဆြမ္းကုိ မိမိတန္သေလာက္သာ လက္ခံ၍ ေရာင္ရဲျခင္းကုိ က်င့္ရာ၏" ဟူ၍ ေရာင္ရဲျခင္းအက်င့္ကုိ က်င့္ၾကံေတာ္မူတယ္။

ေနာက္တစ္ပါးက "မိမိအားလွဴတန္းေသာဆြမ္းအား အျခားေသာရဟန္းမ်ားကုိ ေ၀မွ်လွဴတန္းျခင္းအားျဖင့္ဒါနအမူကုိလညး္ က်င့္ရာ၏" ဟူ၍ လွဴတန္းျခင္းဒါနကုိ အျမဲျပဳ၍က်င့္ၾကံေတာ္မူ၏။

ရဟန္းနွစ္ပါးဟာ ႏွစ္ခုစလုံးဟာ ျမတ္ေသာ အမူခ်ည္းျဖစ္ေန၍၊တစ္ေယာက္အယူကုိတစ္ေယာက္ ျပန္လည္မေခ်ပနုိင္ၾကပဲ၊ စုတိေသာအခါ၊ ႏွစ္ေယာက္စလုံး နတ္ျပည္မွာျဖစ္ၾက၍၊ လွဴတန္းျခင္းကုိ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ရဟန္းဟာ၊ မလွဴတန္းခဲ့တဲ့ရဟန္းထက္ ပုိျပီး အေဆာင္အေရာင္ အေျခြအရံ ပုိမ်ားတဲ့ နတ္သားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

နတ္ျပည္မွ စုေတေတာ့ လွဴတန္းမူကုိ ျပဳခဲ့တဲ့ ရဟန္းဟာမင္းရဲ ့သားေတာ္ျဖစ္ျပီး၊ လွဴတန္းမူ မျပဳခဲ့တဲ့ ရဟန္းကေတာ့ မင္းအေစခံရဲ ့သားျဖစ္ၾကျပီး၊ တခန္းထဲ အတူတူ အိပ္စက္ေစျခင္းခံရခ်ိန္မွာ..မင္းရဲ ့သားေတာ္ကထီးျဖဴေအာက္မွာလဲေလ်ာင္းေနရာကေန.."

သူငယ္ခ်င္းမင္းရဟန္းဘ၀က...ငါေျပာတာနားမေထာင္ခဲ့လို ့ခုေတာ့ ထီးျဖဴေအာက္မေနရေတာ့ဘူး"လုိ့ ေျပာပါတယ္။

အဲဒီမွာ "အမယ္...မင္းေျပာတဲ့ ထီးျဖဴဆုိတာလည္းဓာတ္ၾကီးေလးပါးပါပဲကြာ" လုိ့ ျပန္ေျပာပါတယ္။အဲဒီလုိ ေမြးကင္းစ ကေလးႏွစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ေျပာေနၾကတာကုိဘုရင့္သမီး အမေတာ္ကၾကားေတာ့့" ဘုရား..ဘုရား ကေလးႏွစ္ေယာက္ ခုမွေမြးကင္းစ ရိွေသးတယ္။

ဓာတ္ေတြဘာေတြေျပာေနၾကပါလား။ သူမ်ားၾကားသြားမွ ရူးေနၾကတယ္ထင္ဦးမယ္။ မျဖစ္ေခ်ဘူး"ဆုိျပီး၊အဲဒီအေၾကာင္းကုိျမတ္စြာဘုရားစီသြားေလွ်ာက္ထားေတာ့မွ...

ဗုဒၶကအတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းနဲ ့တကြ လွဴတန္းျခင္းရဲ ့အက်ိဳးမ်ားကုိ ခုလုိေဟာေျပာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္...

လွ်ဴတန္းျခင္း၏ အက်ိဳးမ်ား

ယခုဘ၀၌ ပင္ လူအမ်ား၏ ခ်စ္ခင္ၿမတ္ႏုိးမူကုိ ခံရၿခင္း၊

သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ ခ်ီးေၿမွာက္မူကုိ ရရွိၿခင္း၊ဂုဏ္သတင္းေးက်ာ္ၾကားၿခင္း၊

ပရိသတ္အလယ္၌ ရဲရင့္ၿခင္း

ေသလြန္ေသာအခါ၌သုဂတိသုိ႔ ေရာက္ရိွျခင္း

ၿဖစ္ေလရာဘ၀တုိင္းတြင္ အသက္ရွည္ၿခင္း၊ အဆင္းလွၿခင္း၊ ခ်မ္းသာၾကီးၿခင္း

ခြန္အားၾကီးၿခင္း၊ အၿခံအရံေပါမ်ားၿခင္း စေသာအက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားခံစားရ၏။

လွဴတန္းျခင္း(၃)မ်ိဳး

မိမိ၏ပိုင္ဆုိင္ေသာပစၥည္းဒါန၊

မိမ္ိတတ္ထားေသာေလာကီအတတ္ပညာကိုသင္ၾကားေပးလွဴျခင္းဒါန၊

မိမိသိထားေသာေလာကုတၱရာဆုိင္ရာဓမၼအသိကိုေပးလွဴျခင္းဒါန၊

ဗုဒၶအလိုက်ဒါနျပဳနည္း....

၁။ ဘုရား ၊ တရား ၊ သံဃာ အေပၚ၌ သဒၶါတရားျပည့္၀စြာလွဴျခင္း၊

၂။အလွဴခံပုဂၢိဳလ္္အားရိုရိုေသေသလွဴျခင္း၊

၃။အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၏လိုအပ္မႈကိုလွဴျခင္း၊

၄။လွဴၿပီး၀တၳဳကို မႏွေမွ်ာျခင္း၊

၅။မိမိအလွဴေၾကာင့္အျခားသူတို႕အားမထိခိုက္ျခင္း။

ဒီလိုေလးညီမ်ွျပီဆိုရင္ ေပးကမ္းတတ္ျပီဆိုရင္ဘဝအတြက္လံုေလာက္ေသာအေကာင္းဆံုး

လူမွဳေရးကိုပိုင္ဆိုင္ထားေသာသူျဖစ္ေနပါျပီလူွမွဳေရးေတြလုပ္ေနတာမွန္ေပမဲ႔ေမတၱာစစ္

ေမတၱာမွန္ကိုရေအာင္ယူတတ္ေအာင္ျမတ္ဗုဒၶအလိုေတာ္က်ေပးကမ္းစြန္႕ၾကဲျပီးအေကာင္းဆံုး

လူမွဳေရးေတြလုပ္ေဆာင္နိဳင္ၾကပါေစ....ဓမၼစမ္းေရ...

ဓမၼစမ္းေရ အေတြးစာစုမ်ား

*ေဆးေကာင္းမယ္ဆိုရင္ အနာေရာဂါကေပ်ာက္ပါတယ္

အဲဒီေဆးဘယ္ကရလာတာလဲဆိုတာသိစရာမလိုပါဘူး

ဘယ္ကလာတာလည္းဆိုတာသိစရာမလိုပါဘူး

အဓိက က ေဆးေကာင္းဖို႔ပါပဲ..

တခ်ိဳ႕ကေမးၾကတယ္ ဗုဒၶဘာသာဟာ philosophy လားတဲ႔

အဲဒါေတြမလိုပါဘူး ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ယံုၾကည္မွဳရွိဖို႕လိုပါတယ္။



*ေအာင္ျမင္မွဳရဖို႕အတြက္ အခက္ခဲေတြရွိမယ္

အခက္ခဲအမ်ားၾကီးေတြ႕မယ္

အခက္ခဲအမ်ားၾကီးေတြ႕ေလ

ကိုယ္႕အဖို႔အရည္ေသြးတက္ေလပါပဲ

ဒါေၾကာင္႔အခက္ခဲေတါကိုေၾကာက္မေနပါနဲ႔။

*ေဝဖန္တာ မနာလိုတာ ကဲ႔ရဲ႔တာ ျပစ္တင္တာ ရွဳံ႕ခ်တာ ဟာ

ဘယ္သူေတြ လုပ္တဲ႔အလုပ္လည္းဗ်ာ

ခုၾကည္႕ေနရတာေတာ႕ ေဘးကေနျပီး ေဝဖန္ ျပစ္တင္ရွံဳ႕ခ်

ေနတာခ်ည္းပဲေတြ႕ေနျမင္ေနရတယ္

ဒီအလုပ္ကေတာ႕ လူတိုင္းလုပ္တတ္ေပမဲ႔

ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းေတြကေတာ႔ လုပ္မည္မထင္။

 *အုတ္ၾကားျမက္တဲ႔ အုတ္ၾကားျမက္ဆိုတာ

ကိုယ္႕ဘဝကို ကိုယ္တည္ေထာင္တာ

ဘဝကိုအရွဳံးမေပးတာ ဘဝမွာရလာတဲ႔အခက္ခဲကို

ရုန္းထြက္ရဲတာဘာအထင္ေသးေနၾကတာလဲ

သူ႕လိုသတၱိရွိေအာင္ အတုယူရမွာ...

* ေျပာလိုက္တဲ႔စကား လုပ္လိုက္တဲ႔အလုပ္ ေတြးလိုက္တဲ႔အေတြး

အရင္ဆံုးစဥ္းစား အမိနိဳင္ငံအတြက္ အမိဘာသာသာသနာအတြက္

ေနာက္ဆံုး မိမိ မိသားစု ပါတ္ဝန္းက်င္ အတြက္ ထိခိုက္မွဳရွိသလား

ရွိေနရင္ မေတြးနဲ႔ မေျပာနဲ႔ မၾကံနဲ႔ ငါဆိုတဲ႔အတၱကိုေရွးတန္းတင္တာမဟုတ္ဘူးေနာ္

ကိုယ္ေၾကာင္႕တပါးသူေတြထိခိုက္ဆံုးရွဳံးမွာစိုးလို႕ပါ....ဓမၼစမ္းေရ..

ခဏသာလူ႕ဘဝ

လူေတြဟာခဏသာလူ႕ဘဝေလးကို သူတို႕ေနရတာအၾကာၾကီးလို႕ထင္မွတ္ေနၾကတယ္ အခ်ိန္တိုင္းမိနစ္တိုင္းေျပာင္းလႊဲေနတာသတိမထားမိၾကဘူး၊ခဏရဲ႔သေဘာတရားကိုနားမလည္ၾကဘူး၊ ခဏရဲ႔သေဘာကိုဆရာပါရဂူကခုလိုေလးေရးဖြဲ႕ထားေသးတယ္။

‘ခဏိက’ သို႔မဟုတ္ ‘ခဏဘဂၤုရ’ ၏ အနက္ အဓိပၸာယ္သည္ ‘တခဏသာ ခံစားျခင္း’ လို႔အဓိပၸါယ္ရတယ္။ ခဏိက သေဘာကို နားလည္ျခင္းသည္ တစ္ခဏျပီး တစ္ခဏ ( သို႔မဟုတ္ ) ခဏတိုင္း၊ ခဏတိုင္း ေနျခင္း၊ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။

မိမိတို႔ လက္ထဲ၌ ပစၥဳပၸန္ တခဏမွ တစ္ပါး အျခား မရွိ ဟု ဆိုလိုသည္။ ယင္း အခ်က္ကုိ နားလည္သည္ ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ – ‘မည္သူ႕ ထံတြင္မွ ခဏ ႏွစ္ခု တျပိဳင္တည္း ရွိမေနေၾကာင္း’ ထပ္ဆင့္ သေဘာေပါက္ျပီး ျဖစ္လိမ့္မည္။

ခဏတစ္ခဏဆိုသည္မွာေရာက္လာျပီးေနာက္ထြက္ခြာသြားသည္႕သေဘာပါပဲ။ ခဏၾကာေတာ႔အျခားတစ္ခဏေရာက္လာျပန္သည္။ ကိုယ္႕ဆီယင္းခဏတစ္ခဏသာေနခြင္႕ရွိသည္။

ယင္း တခဏ အတြင္း မည္သို႔ မည္ပံု ေနထိုင္ မည္နည္း။ ယင္း ေနနည္း ထိုင္နည္းသည္ ဘဝေနနည္း ထိုင္နည္း အတတ္ပညာ ပင္ ျဖစ္သည္။ ပိုင္ဆိုင္ေသာ ခဏ တစ္ခဏ ကို ခ်န္ရစ္၍ အျခား တစ္ခဏသို႔ ကူးသြားျခင္းသည္ သာမာန္ ဘဝ ေနနည္း ျဖစ္သည္။ ပိုင္ဆိုင္သည့္ ခဏ တစ္ခဏ ၏ နက္ရွိဳင္းရာ သို႔ ဆင္း သြားျခင္း သည္သာ ဝိေသသ ထူးျခားသည့္ ဘဝေနနည္း ျဖစ္သည္။

ေလာကီ လူ႕ဘဝ အမ်ားေနထိုင္ၾကသည့္ အနက္အဓိပၸာယ္မွာ ယခု ပစၥဳပၸန္ ခဏကို ေနာက္ တစ္ခဏ အတြက္ စြန္႔လႊတ္ပစ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေနာက္ ခဏကို အျခား အျခား ခဏ မ်ား အတြက္ စြန္႔လႊတ္ ပစ္လိုက္ ျခင္း ျဖစ္သည္။

ယေန႔ကို မနက္ျဖန္ အတြက္ လႊတ္ပစ္ သည္။ နက္ျဖန္ကို သန္ဘက္ခါ အတြက္ လႊတ္ပစ္လိုက္သည္။ ေလာကီ လူ႕ဘဝသည္ ဤသို႔ျဖင့္ ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္း လစ္ဟာလ်က္ အလဟႆ ျဖစ္လ်က္ ရွိၾကသည္။ အျမဲတမ္း ေရႊ႕ဆိုင္း ရပ္တန္႔ ပစ္ၾက သည္။

သိျမင္မႈ ရွိၾကသူမ်ား၏ ဘဝမွာမူ ယခု ပစၥကၡ တစ္ခဏ ၌ပင္ ကိစၥ ျပီးလ်က္ ရွိေနၾကသည္။
‘လက္ထဲ၌ ဤခဏသာ ရွိသည္။ အျခား ခဏ မရွိ’ ဟု ‘ခဏိက’ သေဘာကို နားလည္ေသာသူ အတြက္ ယခု ပစၥဳပၸန္ ခဏသည္ ေနာက္ဆံုး ခဏ ျဖစ္ဖို႔ ရွိသည္။ နက္ျဖန္ အတြက္ ေနာက္ဆံ တင္းေန လိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ ၎သည္ ယေန႔အတြက္ အသက္ရွင္ေနသည္။

နက္ျဖန္ အသက္ရွင္ျခင္း မရွင္ျခင္းသည္ ၎ႏွင့္ မသက္ဆိုင္ေပ။ ၎အေနျဖင့္ စိတ္ကူး ထဲတြင္ပင္ ထည့္သြင္းထား လိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ – နက္ျဖန္မွ ခ်စ္မည္။ နက္ျဖန္မွ လုပ္မည္။ နက္ျဖန္အတြက္ အားခဲလိုက္ ဦးမည္ ဟု ေသာင္မတင္ ေရမက် သေဘာမ်ိဳး ရွိေနလိမ့္မည္ မဟုတ္။ လုပ္ရန္ ကိစၥ အဝဝသည္ ယေန႔ ယခု ခဏ၌ပင္ ျပီးျပတ္သည္။

တကယ္ စင္စစ္ ဘဝသည္ တစ္ခဏျပီး တစ္ခဏ ကုန္ဆံုး ေက်ာ္လြန္လ်က္ ရွိ၏။ ကုန္ဆံုး ၊ ေက်ာ္လြန္၍ ‘ျပီးျပီ’ ဟု – ‘ခဏိက’ သေဘာ၊ ‘ခဏ ဘဂၤုရ’ သေဘာကို သိျမင္ သေဘာေပါက္ ေသာအခါ တခဏတာ၏ နက္ရွိဳင္းရာသို႔ သက္ဆင္း သြားႏိုင္စြမ္း ရွိလာေပ လိမ့္မည္။ တခဏတာသည္လည္း မိမိ၏ အတြင္း အဇၥ်တၱ နက္ရွိဳင္းရာ၌ ခုိင္မာမႈ ရွိေနရမည္ေလ။

တကယ္ခဏသာလူ႕ဘဝဆိုတာကိုသက္ေသသာဓကတခုအေနနဲ႔ျပရရင္ဘုရားရွင္လက္ထက္က သက္တမ္းအလြန္ရွည္တဲ့ ဝရုဏ နဲ႕ ဝါရဏ ဆိုတဲ့ နတ္ႀကီးႏွစ္ပါး ရွိသတဲ့။ ေဂါတမဘုရားအေလာင္း ပဋိသေႏၶေနေတာ့မယ္လုိ႕ သတင္းၾကားကတည္းက ဗုဒၶဂုဏ္ကို အာရုံျပဳပူေဇာ္ဖို႕ နတ္ပန္းကံုးႀကီး လုပ္ၾကတယ္။

ဘုရားပရိနိဗၺာန္ စံခါနီးလို႕ေတာင္ သူတို႕ရဲ႕ ပန္းကံုးႀကီးကလုပ္လို႕ မၿပီးေသးဘူးဆိုပဲ။ဘုရားပရိနိဗၺာန္ စံေတာ့မယ့္အေၾကာင္းၾကားရေတာ့ နတ္ႏွစ္ပါး တအံ့တၾသ ေျပာၾကတယ္၊ ဟာဘုရားကလည္း ျမန္လိုက္တာခုပဲ ပဋိသေႏၶေနတယ္၊ခုပဲ ဖြားျမင္တယ္၊ခုပဲ ေတာထြက္တယ္၊ခုပဲ ဘုရားျဖစ္တယ္၊

ခုပဲ တရားဦးေဟာတယ္၊ခုပဲ ေရမီးအစံုအစံုတန္းခိုးျပတယ္၊ခုပဲ တာသတိ ံသာနတ္ျပည္ကို တက္တရားေဟာၿပီး ခုပဲနတ္ျပည္ကျပန္ဆင္းတယ္၊ခုပဲ အာယုသခၤါရ လႊတ္တယ္၊ ခုပဲ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ့မယ္ ဆိုပဲ၊

ျမန္လွခ်ည္လား၊ ဘုရားကေန႕ခ်င္းျပန္ႂကြလာတာပါလား၊ မနက္ျဖန္ ယာဂုဆြမ္းဘုဥ္းေပးခ်ိန္ထိေတာ့ ေနဖို႕ေကာင္းေသးတယ္။” လို႕ေျပာၾကတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္တာဝတိ ံသာနတ္သက္ (၁)ရက္ေတာင္မျပည့္တဲ့ဘုရားရွင္ရဲ႕ သက္ေတာ္(၈၀)၊စတုမဟာရာဇ္နတ္သက္(၁)ရက္ေတာင္မျပည့္တဲ့ ဝါေတာ္(၄၅)ဝါ။ဘုရားသက္(၄၅)ႏွစ္)ဆိုတာ နတ္သက္နဲ႕တြက္ၾကည့္ရင္ တကယ့္ခဏေလးပါပဲ။

ဒါေၾကာင္႔မို႔…လူေတြဟာတခဏမွာပဲခ်စ္ၾကသည္။

လူေတြဟာခဏေလးမွာပဲမုန္းၾကသည္။

လူေတြဟာခဏအတြင္းမွာပဲရန္ျဖစ္ၾကသည္။

လူေတြဟာတခဏေလးမွာပဲေက်းဇူးကန္းၾကသည္။

လူေတြဟာတခဏမွာေၾကြးေဟာင္းဆပ္ျပီးေၾကြးသစ္ေတြခ်ၾကသည္။

လူေတြဟာတခဏမွာအျငိဳးထားအဓိပၸာယ္မဲဲ႔စြာဘဝကိုေနထိုင္သြားၾကသည္။

လူေတြဟာတခဏမွာမတရားတာေတြလုပ္ၾကသည္။

လူေတြဟာ ခဏေလးမွာပဲတရားတာေတြလုပ္ၾကတယ္။

လူေတြဟာတခဏမွာေလာဘၾကီးၾကသည္။ေဒါသထြက္ၾကသည္။ေမာဟေတြနဲ႔တင္ေနၾကသည္။

ထိုေနရတဲ႕ဘဝရဲ႕ခဏသာေလးကိုဘယ္လိုအက်ိဳးရွိေအာင္ဘယ္လိုေနမလဲ ေနာင္တမလြန္ဘဝဆိုတာ
ကုန္ဆံုးသြားျပီလားကုန္ဆံုးျပီးေအးခ်မ္းမယ္ဆိုရင္ေတာ႕သိပ္ေကာင္းပါတယ္ မကုန္ဆံုးေသးဘူးဆိုရင္ေတာ႔ခုဘဝရဲ႕ထြက္သက္မွာသင္႕အတြက္အေျဖတခုလို႔ထင္ပါတယ္။

ထိုခဏေလးမွာသင္႕ဘဝအိမ္ကိုဘာေတြနဲ႔တည္ေဆာက္မလဲအမုန္းနဲ႔လားအာဃာတေတြနဲ႔လား 
 ေဒါသတရားေတြနဲ႔လား ေမတၱာေတြနဲ႔လား ကုသိုလ္စိတ္ေတြနဲ႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အက်ိဳးရွိေအာင္ ဘဝတခုအတြက္ တန္ဖိုးရွိမွန္းသိေအာင္ၾကိဳးစားဖို႕သင္႕ျပီေနာ္။

ဓမၼစမ္းေရ..

လိမ္ညာေျပာၾက လူ႕ဘဝ

ဗုဒၶဘာသာ ဝင္တုိင္း သိၾကပါတယ္၊ထိုသိေသာစကားကား လိမ္ညာေျပာဆိုေသာ မုသားစကားပါပဲ၊ သို႔ေသာ္ အေလးနက္ထား ေစာင့္ထိန္းသူ နည္းနည္း လာပါတယ္ အေသးအမႊားေလးပဲ ဘာမွမျဖစ္ဟုဆိုကာ လိမ္ေျပာလိုက္ၾကပါတယ္။ ဂရုမထားမိ။ သတိထား မက်င့္ၾကပါ။

မုသား ေျပာဆုိမႈ ၊ အမ်ားဆုံးက်ဴးလြန္ေလ့ရွိပါတယ္။ လြယ္လြယ္ကူကူ က်ဴးလြန္ျဖစ္တဲ့အတြက္ အမ်ားဆုံးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကုိယ္တုိင္လည္း ေရွာင္ႏုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားဆဲပါ။

မသိသာေသာလိမ္လယ္မွဳဆိုတတ္ေသာစကားေလးမ်ားကေတာ႕ငါမအားေသးဘူး၊ အေရးႀကီးအလုပ္ရွိတယ္ ၊ငါသြားစရာရွိလို႕ ေနာက္မွ ေတြ႕ၾကတာေပါ့ ငါမင္းကိုသတိရေနတာ လူေတြ႕ေတာ႕၊

ဖုန္းလာေနရင္ အေရးၾကီးတဲ့သူမဟုတ္ရင္ ငါမရွိဘူး ေျပာလုိက္ကြာ ဒီလူေတြ ငါ့ကားနဲ႔လုိက္ပုိ႔ရင္ ဆီကုန္လိမ့္မယ္ကြာ၊ ကားပ်က္ေနတယ္သာ ေျပာလုိက္ေတာ့။

အလုပ္မဆင္းႏုိင္ဘူးဆိုရင္လည္း ေနမေကာင္းဘူးေျပာလိုက္ပါ၊ ခြင့္ေပးပါ ေျပာလုိက္ေတာ့ လူႀကီးကတကယ္ေနမေေကာင္းတယ္ထင္လို႕ေငြေတာင္ေပးလုိက္ေသးတယ္၊စကားေလးေတြကေတာ႕

ေခ်ာေနတာပါပဲ။

ဒီစကားေတြကက်င့္ၾကံအားထုတ္ရန္ ခက္ခဲေနပါသလား? သတိေလးအျမဲကပ္၍ တျဖည္းျဖည္း ၾကိဳးစားသြားရင္ က်င့္လို႔ ရသြားႏုိင္ပါတယ္။ သိၾကသူမ်ားကေတာင္ မက်င့္ပါက မသိသူမ်ား အတြက္ဆုိ ေျပာစရာဘယ္မွာရွိေတာ႕အံ႕နည္း။

အသိသည္ အသိသာ အက်င့္မဟုတ္ ဆိုသည္ထက္ သိ၍ က်င့္သည္ ဆုိတာမ်ဳိး ျဖစ္သင့္ပါျပီ။
လိမ္ေျပာတတ္သူသည္ အမွန္ေျပာသည့္ တိုင္ေအာင္ ယံုၾကည္ျခင္းမခံရတတ္ပါ" ဆိုတဲ့စကားက သက္ေသအျဖစ္ၾကားဖူးၾကပါလိမ္႕မယ္။

အမွန္တရားကုိ လိမ္ေျပာရန္ မလိုအပ္လွပါ။ အမွန္တုိ္င္းေျပာ၍ ေသဒဏ္ခ်ခံရတဲ့အမႈမွာ ေသဒဏ္ခ်ခံရျခင္းမရွိဘဲ ေရႊစလြယ္ ခ်ီးျမွင့္ခံရေၾကာင္း ဆရာေတာ္တစ္ပါး၏ ၾသဝါဒကုိ နည္းနည္းေလးေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

ေရွးေရွးတုန္းက ဘုရင္တစ္ပါးဟာ သူစားမယ့္အစား ပြဲေတာ္အုပ္ကို လွဴျပီးမွ စားေလ့ရွိသတဲ့။ တစ္ေန႔ေသာ္ ရဟန္းတစ္ပါး နန္းေတာ္ကုိ ဆြမ္းခံၾကြလာတာကို ေတြ႔၍ ဆြမ္းလွဴပါတယ္။

ျပီးေတာ့ သူလွဴလိုက္တဲ့ ဆြမ္းအတြက္ ပီတိေဇာအဟုန္ျပင္းတာေၾကာင့္ ရဲမက္အေစာင့္ဗိုလ္ပါႏွစ္ေယာက္အား ရဟန္းေနာက္ လိုက္ၾကည့္ရန္နဲ႔ သူ၏အလွဴမွာ မည္မွ် အက်ဳိးၾကီးေၾကာင္းျပန္လည္ေလွ်ာက္တင္ရန္ မိန္႔ၾကားလိုက္ပါတယ္။

အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ရဟန္းေနာက္တစ္ေကာက္ေကာက္ လိုက္ရွာပါတယ္။ ျမိဳ႔ကုိလြန္သြားျပီး ျမိဳ႔အထြက္ ဇရပ္တစ္ခုကုိေရာက္ပါတယ္။ ရဟန္းမွာ ဇရပ္ေပၚအေရာက္၌ သကၤန္းကုိ ခြာ လူ၀တ္လဲျပီး ဇရပ္ေပၚရွိ မိသားစုႏွင့္အတူ ဆြမ္းခံရလာေသာ ဆြမ္းမ်ားကုိ စားေသာက္ၾကတယ္။

ရဟန္းအသြင္ေဆာင္ထားတဲ႔ လူဝတ္ေၾကာင္တစ္ေယာက္သာျဖစ္တယ္ ဆိုတာကုိ ေတြ႔သြားတဲ့ အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္ နန္းေတာ္ကုိ ျပန္လာပါတယ္။

ပထမအေစာင့္က ဘုရင္ၾကီးအား "ဘုန္းဘုရား ဆြမ္းလွဴလိုက္ေသာ ရဟန္းမွာ ရဟန္းအတု ျဖစ္ပါတယ္ ဘုရား။ ျမိဳ႔အစြန္၌ မိသားစုႏွင့္ ပါလာေသာ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကုိ စားေသာက္ေနေၾကာင္းပါ ဘုရား"လို႔ အမွန္အတုိင္း ေလွ်ာက္တင္ လိုက္ပါတယ္။

အဲလိုေလွ်ာက္တင္တဲ႔ အေစာင့္ကို ဘုရင္က သူလွဴလိုက္ေသာ ရဟန္းအား ဤသို႔ေျပာရေကာင္းလား ဆိုျပီး ေသဒဏ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ဒုတိယအေစာင့္ကေတာ႔ "ဘုန္းေတာ္ ၾကီးျမတ္လွပါေသာ အရွင္ျမတ္ဘုရား အရွင္မင္းျမတ္ ဆြမ္းအလွဴျပဳလိုက္ေသာ ရဟန္းသည္ ဤျမိဳ႔အလြန္၌ ဇရပ္တခုေပၚအေရာက္ ရဟန္းအသြင္ ေပ်ာက္သြားပါတယ္ဘုရား" လို႔ ေလွ်ာက္တင္ လိုက္လို႔ ေရႊစလြယ္ ခ်ီးျမွင့္ျခင္း ခံရပါတယ္။

ဒီဥပမာကုိ ၾကည္႔ျပီးေတာ႔ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔သည္လည္း အမွန္တရားကုိ ေရႊစလြယ္ရေအာင္ ေျပာတတ္ဖို႔ အလြန္ အေရးၾကီးပါတယ္။ လိမ္ေျပာမွရမယ့္ အေျခအေနမွာ လိမ္မေျပာဘဲ သတိကပ္ျပီးေတာ႔ ေရႊစလြယ္ ရေအာင္ ေျပာဆုိတတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ေနေန ငါးပါးအက်ဳိးမခံဘူးဟု သႏၶိ႒ာန္ခ် ၾကိဳးစားၾကမွသာ စစ္မွန္ေသာ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ႏုိင္ပါမယ္။ ကံသံုးပါးႏွင့္ ငါးပါးသီလကုိ မျဖစ္မေန ခါးဝတ္ပုဆိုးကဲ႔သို႕ေစာင့္ထိန္းၾကဖို႔ အေလးအနက္ထားဖို႕လိုပါတယ္။

တခ်ိဳ႕ကလြယ္လြယ္ေျပာၾကတယ္ မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာတဲ႔ ...ဒီစကားဟာ မိုက္မဲတဲ႔သူေတြႏွင္႔အေပါင္းပါမ်ား ျဖစ္ရန္ ပါရမီျဖည့္ေနသူမ်ား၏ ဆင္ေျခစကား လို႔ေျပာရင္ ရနိဳင္မလား။

ဒီဆုတ္ယုတ္ေနတဲ့ ေခတ္ကေတာ့ ျပန္လွည္႔လို႔ မရႏုိ္င္ေတာ့ပါ ျမစ္ေတြ ေျပာင္းျပန္ စီးဆင္းလို႔ မရဆိုတဲ႔ဥပမာရွိေပမဲ႔ (ဂဂၤါျမစ္မပါ)ကိုယ္သိတဲ့ ဓမၼ ကုိယ္ကိုယ္တုိ္င္ က်င့္လို႔ရပါတယ္။ သူတပါးအား ေျပာျပ လမ္းညြန္ေပးေနရုံႏွင့္ မလံုေလာက္လွပါဘူး ကိုယ္တိုင္က်င္႕မွကိုယ္တုိင္ရတဲ႔။

တန္ဖိုးထားတတ္မွ တန္ဖုိးရပါလိမ္႕မယ္။ တန္ဖိုးထားရင္ ထားသေလာက္ တန္ဖိုးတက္လာပါလိမ့္မယ္။ ဆုတ္ယုတ္ေနတဲ့ ေခတ္ကုိ အဆင္း ဘီးတပ္ေပးေနသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေၾကာင္းေကာင္းမွအက်ဳိးေကာင္းမည္ မဟုတ္ပါလား။

အႏႈိင္းမဲ့ ျဖဴစင္ျမင့္ျမတ္ ေအးခ်မ္းေသာ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳဖို႔ရာ အရာအားလံုး ေကာင္းဖို႔ အေရးၾကီးသည္ကုိ မွန္ကန္စြာ ႏွလံုးသြင္း၍ မြန္ျမတ္သန္႔စင္ေသာ အထက္တန္းက် က်လူတန္ဖိုးရွိေတြျဖစ္ဖို႕လိုေနျပီ ဘာမွမဟုတ္တဲ႔စကားေလးေၾကာင္႕သင္႕ဘဝမေႏွာက္ေႏွးပါေစနဲ႔။

ခုလိုဘာမဟုတ္တဲ႔စကားေလးကိုေျပာလိုက္လို႕ဘာမွမျဖစ္ဘူးလို႕ေတာ႔မထင္လိုက္ပါနဲ႔ ဝစီေဘဒထိတိုင္းရွတဲ႔သင္႕ရဲ႔စကားသင္႕ဆီျပန္လာရင္သင္အတြက္အခက္ၾကီးခက္ေနလိမ္႕မယ္၊ကိုယ္

ေျပာလိုက္တဲ႔မုသားစကားေၾကာင္႔ေအာက္မွာေဖာ္ျပထားသည္႕အတိုင္းအက်ိဳးရရွိနိဳင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

မုသားလိမ္ညာေျပာဆိုသူတို႔အျပစ္ (ဆယ္႕ငါးပါး)

ရုပ္ရည္အဆင္းမလွမပျဖစ္ျခင္း

သြားမညီျခင္း

သာယာေသာအသံမရွိျခင္း

ဝလြန္းဆူလြန္းျခင္း

ပိန္လြန္းေသးလြန္းျခင္း

အလြန္အရပ္ပုျခင္း

အလြန္အရပ္ရွည္ျခင္း

အသားေရၾကမ္းတမ္းျခင္း

ပါးစပ္ပုတ္ျခင္း

ဆြ႔ံအျခင္း

တပါးသူယံုၾကည္မွဳကိုမရျခင္း

စကားမပီျခင္း

မိုက္မဲေတြေဝျခင္း

အသိဥာဏ္နည္းပါးျခင္း

ပြဲအလယ္ဝယ္ေၾကာက္တတ္ျခင္းတို႕ပဲျဖစ္ပါတယ္။

သတၱပုတၱခါဒကဝတၳဳမွာလည္းမုသားစကားေၾကာင္႔ ညစဥ္ညတိုင္း ကေလးခုႏွစ္ေယာက္ေမြးျပီးကိုယ္သားကိုျပန္စားရတဲ႔သာဓကေတြလည္းရွိပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးစကားအေနနဲ႔…စာေရးသူဆရာေျပာျပခဲ႔တဲ႔စကားေလးနဲ႔အဆံုးသတ္ခ်င္ပါတယ္..

တခ်ိဳ႕ကသီလေစာင္႕ထိန္းၾကတယ္ ကိုယ္ေစာင္႕သီလကအျမတ္လား အယုတ္လား ေသခ်ာစဥ္းစားပါသီလေစာင္႔ထိန္းရင္းမုသားစကားေတြေျပာေနၾကတယ္။

ေအး..

ဟီနသီလဆိုရင္ေတာ႔ေအာက္သြား

မဇၩိမသီလဆိုရင္ေတာ႔ နတ္ျပည္သြား

ပဏီတသီလဆိုရင္ေတာ႔ နိဗၺာန္သြားတဲ႔။

ကိုယ္႕လမ္းကိုေရြး ကိုယ္႔လမ္းကိုေဖာက္ၾကေပါ႕တဲ႔။ ကဲ႔စာရွဳ႕သူတို႕ကိုလည္းေျပာခ်င္ပါတယ္ အယုတ္လား အလတ္လား အျမတ္လား ၾကိဳက္တာေရြးေဖာက္….

Train yourself, “I will not tell a deliberate lie even in jest”. ဟာသ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ေတာင္ ခၽြတ္ယြင္းေသာစကားကိုမေျပာဆိုအပ္ မိမိကိုယ္တိုင္က်င္႕ရမည္တဲ႔။

.....ဓမၼစမ္းေရ