အိပ္မက္အေၾကာင္း

 လူေတြမၾကာခဏဆိုသလို အိပ္မက္ မက္တတ္ၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႕ယံုၾကည္ၾကသလို တခ်ိဳ႕မယံုၾကည္ၾက၊တခ်ိဳ႕ကမနက္ေစာေစာအိပ္မက္ကမွန္တတ္တယ္ ေန႕ခင္းအိပ္မက္
ကေယာက္ကယက္တဲ႔ေျပာၾကျပန္တယ္။

ဒါဆိုတခုေလာက္ေမးၾကည္႕ခ်င္တယ္ လူေတြအမ်ားအားျဖင့္ “အိပ္မက္ ဘယ္အခ်ိန္မွာ မက္သလဲ”ဟု ေမးလွ်င္ “အိပ္မက္ပါဆို အိပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မက္တာေပါ့”ဟု ေျဖၾကေပလိမ့္မည္။

တကယ္တမ္း က်မ္းဂန္အဆိုအရ မဟုတ္ပါ။ အိပ္ေနေသာအခ်ိန္မွာ အိပ္မက္မက္သည္ မဟုတ္။ ေပ်ာ္တစ္၀က္ ႏိုးတစ္၀က္၊ သို႔မဟုတ္ အိပ္မေပ်ာ္တေပ်ာ္ အခ်ိန္တြင္ မက္တတ္ၾကပါသည္။

 ေမ်ာက္အိပ္ျခင္းႏွင့္တူေသာ အိပ္ျခင္းမ်ိဳး ရွိေနခ်ိန္တြင္ အိပ္မက္မက္တတ္သည္”ဟု ဆိုထားသည္။ ဤေနရာမွာသေမၼာဟ၀ိေနာဒနီအ႒ကထာႏွင့္ မဟာနိေဒၵသပါဠိေတာ္မွာေတာ႕အိပ္မက္မက္ျခင္း အေၾကာင္း ၆-ပါးကိုခုလိုေလးျပဆိုထားပါတယ္၊

၎တို႔မွာ
 
(၁) ေလဓါတ္ပ်က္၍ မက္ျခင္း (၀ါတိက)
 
(၂) သည္းေျခပ်က္၍မက္ျခင္း (ပိတၱိက)
 
(၃) သလိပ္ပ်က္၍မက္ျခင္း (ေသမွိက)
 
(၄) နတ္တို႔ လွည့္ပတ္၍မက္ျခင္း (ေဒ၀တူပ သံဟရတ)
 
(၅) ေလ့က်က္သံုးေဆာင္ဖူး၍ မက္ျခင္း (သမုဒါစိဏၰတ)
 
(၆) ပုဗၺနိမိတ္ျဖစ္လတၱံ႕ကိုျမင္မက္ျခင္း (ပုဗၺနိမိတၱ) တို႔ျဖစ္ပါသည္။

ခုေလာက္ဆို မိမိမက္တဲ႔အိပ္မက္ကဘာေၾကာင္႔လဲဆိုတာမိမိကိုယ္တိုင္ဆန္းစစ္နိဳင္ပါတယ္၊ယံုၾကည္သည္ျဖစ္ေစ မယံုၾကည္သည္ျဖစ္ေစအ႒ကထာ ပါဠိေတာ္ေတြမွာေတာ႔အထက္ပါအတိုင္းျပဆိုထားတယ္၊

(ဓမၼစမ္းေရ)

မိသားစုပင္ျဖစ္ေပမဲ႔

လူေတြမွာမိဘေတြကဗုဒၶဘာသာျဖစ္လို႔သားသမီးေတြကဗုဒၶဘာသာျဖစ္ခဲ႔တယ္ဆိုရင္မိဘေတြရဲ႔ဘာသာ
တရားအေပၚယံုၾကည္မွဳနဲ႔သားသမီးေတြရဲ႔ဘာသာတရားအေပၚယံုၾကည္မွဳတို႕ကမတူညီနိဳင္ပါဘူး မိဘကသာရင္လဲသာနိဳင္သလို သားသမီးကလဲသာနိဳင္တာပဲ။

ဘာသာတရားတခုရဲ႔ညႊန္ၾကားမွဳကိုတကယ္ယံုၾကည္သက္ဝင္ၾကတဲ႔သူေတြကေတာ႔ဘယ္ေလာက္ပဲ
ဆင္းရဲေနပါေစဘယ္ေလာက္ပဲခ်မ္းသာေနပါေစဘယ္သူကမွလာျပီးျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္လို႔မရနိဳင္ပါဘူး။

ခုေတာ႔ဆင္းရဲတဲ႔သူေတြကလည္းစည္းစိမ္ဥစၥာေနာက္လိုက္ကာမဂုဏ္အာရံုမ်ားသူေတြကလည္း
ကာမဂုဏ္အာရံုေတြေနာက္လိုက္ေတာ႕မိမိတို႕ဘာသာတရားအေပၚသက္ဝင္ယံုၾကည္မွဳရွိမရွိဆိုတာ
မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္သိနိဳင္ပါတယ္။

မိမိတို႕ျမန္မာျပည္ဘာသာျခားျဖားေယာင္းလို႔ပါသြားတဲ႔အမ်ိဳးသမီးေတြအမ်ိဳးသားေတြမ်ားစြာရွွိပါတယ္၊
စည္းစိမ္ဥစၥာေနာက္လိုက္တဲ႔သူရွိသလိုကာမဂုဏ္ေနာက္လိုက္တဲ႔သူေတြလဲပါျပန္ပါတယ္၊
ဒါဟာဘာေၾကာင္႔လဲ ေလတိုက္တိုင္းယိုင္းယိုင္တတ္တဲ႔က်ဴပင္နဲ႔တူတဲ႔မိမိရဲ႔ယံုၾကည္မွဳမရွိတဲ႔စိတ္ေၾကာင္႔ပါပဲ။

ယံုၾကည္မွဳရွိတဲ႔သူေတြကေတာ႔ဘာေတြနဲ႔ျဖားေယာင္းေစကာမူမယိုင္းမယိုင္ေက်ာက္တိုင္ပမာပါပဲထာဝရ
တည္ျမဲတယ္၊ဘယ္လိုျဖားေယာင္းေစကာမူတည္ၾကည္ရင္႔က်က္တဲ႔မိမိရဲ႔သဒၶါတရားအားေကာင္းျခင္းေၾကာင္႔
ဆိုတာထင္ရွားပါတယ္။

မိဘညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမဘာသာတရားလုပ္လို႕ကိုယ္ကလိုက္လုပ္တယ္ဆိုရင္သူမ်ားေယာင္လို႕ကိုယ္
ကေယာင္ေနသလိုျဖစ္တတ္တယ္၊တခ်ိဳ႕ကဆိုရင္တျခားအိမ္မွာအလွဴေလးလုပ္တယ္တို႔လဲလုပ္အံုးမွ
တျခားသူကတရားပြဲသြားတယ္တို႕လဲသြားအံုးမွမိမိစိတ္ပါလို႕မဟုတ္ဘူးတျခားသူျမင္ေကာင္းယံုမွ်သာ
လုပ္လိုက္တာျဖစ္တယ္။

ထို႕သည္႕သူမ်ားကေတာ႔တကယ္ယံုၾကည္မွဳမရွိလို႔ပဲထိုသူမ်ားကိုေသြးေဆာင္ျဖားေယာင္းေသာ္
ခဏေလးအတြင္းရနိဳင္ပါတယ္၊ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ပါတ္သက္ျပီး ျမတ္ဘုရားကခုလိုေလးသာဓကေလးနဲ႔ျပ
ကာေဟာၾကားခဲ႔ပါတယ္၊တခါတုန္းက ေသတဗ်ျမိဳ႔မွာ မဟာကာဠ မဇၩိမကာဠ စူလကာဠဆိုတဲ့ ညီအကိုသံုးေယာက္ရွိပါတယ္။

အကိုႀကီးနဲ႔ ညီအငယ္ဆံုးဟာ ကုန္သည္အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ၾကျပီး ညီလတ္ကေတာ့ ညီအကိုေတြ နယ္တကာလွည့္ျပီး ၀ယ္ယူလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို အိမ္မွာ ဒိုင္ခံေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ရသတဲ့။ ညီအကိုေတြ စီးပြားရွာရာမွာ တက္ညီလက္ညီ ရွိၾကတဲ့သေဘာပါ။

တေန႔မွာ အကိုႀကီးႏွင့္ ညီငယ္ဟာ အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥနဲ႔ ဘုရားရွင္သီတင္းသံုးရာ သာ၀တၳိျပည္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အကိုႀကီး မဟာကာဠဟာ သာ၀တၳိကို ေရာက္ေနတုန္း ဘုရားရွင္ရဲ႔တရားကို နာယူမိျပီး မျမဲတဲ့ သေဘာတရားကို ဆင္ျခင္မိသြားသတဲ့။

သူရွာေဖြစုေဆာင္းေနသမွ်ဟာ ေသရင္သူ႔ေနာက္ကို ဘာမွ်မပါဘူးဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းသိသြားတဲ့အတြက္ ဘုရားရွင္ထံမွာ ရဟန္း၀တ္ခြင့္ေတာင္းျပီး ရဟန္းျပဳသြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ညီငယ္ေလးဟာ ခရီးသြားရင္း၊ စီးပြားရွာရင္းတန္းလန္းမို႔ အကိုႀကီးကို ရဟန္းမ၀တ္ဖို႔ တားဆီးခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ တားဆီးလို႔မရတဲ့အတြက္ အကိုႀကီးသြားရာလမ္းကို ငါလည္းလိုက္မဟဲ့ဆိုျပီး သူပါ ရဟန္းလိုက္၀တ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

အကိုႀကီးႏွင့္ညီငယ္ရဟန္း၀တ္သြားတဲ့သတင္းကသူတို႔ျမိဳ႔သူတို႔မိသားစုကို ေပါက္ၾကားေရာက္ရွိသြားတဲ့
အခါမွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ ဇနီးသည္ေတြဟာ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့တာေပါ့။

အကိုႀကီး မဟာကာဠဟာ ပင္ကိုယ္စိတ္ အားသန္ျပီး ရဟန္းျပဳခဲ့တဲ့သူ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရဟန္းဘ၀ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ တရားကို ႀကိဳးႀကိဳးစားစား အားထုတ္လိုက္တာဟာ မၾကာခင္ကာလမွာပဲ ရဟႏၲာအျဖစ္ကို ေရာက္ရွိသြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ညီငယ္လုပ္တဲ့ စူလကာဠကေတာ့ နဂိုကတည္းက အကိုႀကီး၀တ္လို႔ လိုက္၀တ္ခဲ့သူဆိုေတာ့ စိတ္ကမပါ။ မ်ားေျမာင္တဲ့ရဟန္းသိကၡာပုဒ္ေတြကို စိတ္ပ်က္ျပီး လူထြက္ဖို႔အခြင့္အလမ္းကိုသာ ေခ်ာင္းေနပါေတာ့သတဲ့။

တေန႔မွာေတာ့ ဘုရားရွင္ဟာ ေနာက္ပါရဟန္းမ်ားႏွင့္အတူ ေဒသစာရီၾကြဖို႔ အေၾကာင္းျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ဘုရားရွင္ရဲ႔ ေဒသစာရီခရီးမွာ ေနာက္ဆံုးၾကြေရာက္မယ့္ ျမိဳ႔ဟာ ညီအကိုရဟန္းတို႔ရဲ႔ ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေသတဗ်ျမိဳ႔ပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

မဟာကာဠရဟန္းနဲ႔ စူလကာဠရဟန္းတို႔ ပါလာတယ္လို႔လည္း ၾကားေရာ ဇနီးေဟာင္းေတြက ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့တာေပါ့။ သူတို႔က နဂိုကတည္းကမွ ရဟန္း၀တ္တာ သေဘာမတူခဲ့ၾကသူေတြဆိုေတာ့ ခင္ပြန္းေဟာင္းေတြကို လူ၀တ္ျပန္လဲေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆိုျပီး စိတ္ကူးယဥ္ၾကေတာ့တာပါပဲ။

သူတို႔စိတ္ကူးတဲ့အတိုင္း ျဖစ္ေအာင္ အစီအစဥ္က်က်နဲ႔ပဲ ဘုရားရွင္နဲ႔သံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းစားပင့္ဖိတ္ခဲ့ပါေတာ့သတဲ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဘုရားရွင္နဲ႔ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြအတြက္ ေနရာထိုင္ခင္း အစီအစဥ္ အဆင္ေျပမေျပ ႀကိဳတင္ၾကည့္ရႈ ေနရာခ်လုပ္ေဆာင္ရတဲ့တာ၀န္ကို ျမိဳ႔ခံျဖစ္တဲ့ စူလကာဠရဟန္းက တာ၀န္က်ခဲ့တာနဲ႔ ကြက္တိသြားတိုးေတာ့ပါပဲ။

ဇနီးေဟာင္းက ခင္ပြန္းေဟာင္းကို လူ၀တ္မလဲခ်င္ လဲခ်င္ေအာင္ မူယာမာယာေတြ ပိုပိုသာသာလုပ္ျပတဲ့အခါမွာေတာ့ နဂိုကတည္းကမွ စိတ္ကမခိုင္တဲ့ စူလကာဠရဟန္းဟာ ခါးမတို႔ခင္က ယားပါတယ္-ဆိုတဲ့ စကားပံုလိုပဲ တခါတည္း လူ၀တ္လဲခဲ့ေတာ့တာေပါ့။

စူလကာဠဟာ လူ၀တ္လဲျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း မ်က္ႏွာမပူ၊ မရွက္ဘဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းစားပင့္ဖို႔ ေက်ာင္းကိုေရာက္လာခဲ့ပါသတဲ့။ ဘုရားရွင္နဲ႔ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြဟာ ထံုးစံအတိုင္း ပင့္ဖိတ္တဲ့ ဒကာရဲ႔အိမ္ကို ဣေျႏၵသိကၡာျပည့္စံုစြာနဲ႔ ၾကြေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
ေ
နာက္ပါရဟန္းတခ်ိဳ႔ထဲက ရဟန္းငယ္ေတြကေတာ့ လူ၀တ္လဲသြားတဲ့ စူလကာဠကို အျပစ္တင္ေျပာဆိုခ်င္ၾကတာေပါ့။ ဘုရားရွင္ကေတာ့ ဆြမ္းဘုဥ္းေပး၊ အႏုေမာဒနာတရားကိုေဟာျပီး ျပန္ၾကြသြားခဲ့ပါတယ္။
ေ
နာက္ေန႔မွာေတာ့ မဟာကာဠရဟန္းရဲ႔ ဇနီးေဟာင္းက ဆြမ္းစားပင့္ဖိတ္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒီတခါမွာေတာ့ ေနရာထိုင္ခင္း အစီအစဥ္ ႀကိဳတင္သြားေရာက္ၾကည့္ရတဲ့ကိစၥကို မဟာကာဠရဟန္း တာ၀န္မက်တဲ့အတြက္ မဟာကာဠရဟန္းရဲ႔ ဇနီးေဟာင္းဟာ သူႀကိဳတင္စိတ္ကူးထားသလိုေတာ့ ဆြဲေဆာင္ဖို႔ အခြင့္အေရး မရေတာ့ဘူးေပါ့။

ဒါေပမယ့္ သူက လက္မေလွ်ာ့ဘဲ ဘုရားရွင္နဲ႔ရဟန္းေတြ ဆြမ္းစားၾကြေရာက္ျပီး ဆြမ္းဘုဥ္းေပးျပီးသြားတဲ့အခါမွာေတာ့-ဇနီးေဟာင္းကျမတ္ဘုရားကိုအရွင္ဘုရား၊ အရွင္မဟာကာဠဟာ တပည့္ေတာ္တို႔ကို တရားေဟာဖို႔အတြက္ ေနရစ္ခဲ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ အရွင္ဘုရားတို႔ အရင္ျပန္ၾကြႏွင့္ပါဘုရား။

ဗုဒၶဘုရားရွင္ဟာ ဒကာမေျပာတဲ့အတိုင္းပဲ မဟာကာဠကိုခ်န္ခဲ့ျပီး ျပန္ၾကြသြားခဲ့ပါတယ္။
ဒီကိစၥအတြက္ရဟန္းငယ္ေတြအခ်င္းခ်င္းတီးတိုးတီးတိုး ေျပာၾကျပန္ေတာ့တာေပါ့။ရဟန္းမ်ားကျမတ္ဘုရား
ကိုေလ်ွာက္တယ္ အရွင္ဘုရားအရွင္မဟာကာဠကေတာ့ က်န္ခဲ့ျပီ။

ဘာေတြျဖစ္ဦးမလဲ မသိဘူး။ဒီတခါ အရွင္မဟာကာဠပါ လူထြက္သြားမယ္ဆိုရင္ ရဟန္းေကာင္းတပါး ဆံုးရႈံးေတာ့မွာပဲဘုရား။ဘုရားရွင္ကရဟန္းတို႔ သင္တို႔စိတ္ထဲမွာ မဟာကာဠကို စူလကာဠလိုပဲ ျဖစ္မယ္ ထင္ေနၾကသလား။

ဟုတ္ပါတယ္အရွင္ဘုရား၊ ဒီအရွင္ရဲ႔ ဇနီးေဟာင္းကလည္း အႀကံႀကီးပါတယ္ဘုရား။ ဒီအရွင္ကို လူ၀တ္လဲခ်င္ေအာင္ ျပဳမူေတာ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္ဘုရား။

ရဟန္းတို႔ သင္တို႔ ဒီလိုမထင္ၾကေလနဲ႔။ ညီအကိုခ်င္းပင္ ျဖစ္လင့္ကစား တရားဓမၼကို အမွန္တကယ္ ယံုၾကည္နားလည္သူနဲ႔ နားလည္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္သူဟာ လြန္စြာကြာျခားပါတယ္။

စူလကာဠဟာ ကမ္းနားသစ္ပင္လိုပဲ။ ကာမဂုဏ္အာရံုေတြနဲ႔ ဆြဲေဆာင္လိုက္ရံုနဲ႔ အလြယ္တကူ ယိမ္းယိုင္ျပိဳလဲသြားတယ္။ မဟာကာဠကေတာ့ ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးနဲ႔ ပမာတူပါေပတယ္။ ကာမဂုဏ္အာရံုႏွင့္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆြဲေဆာင္ ဆြဲေဆာင္ ဘယ္လိုမွ ျပိဳယိုင္လဲစရာအေၾကာင္း မရွိေပဘူး။

ဘုရားရွင္အမိန္႔ရွိတဲ့အတိုင္းပါပဲ၊ တပါးတည္း က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ မဟာကာဠဟာ ဇနီးေဟာင္းရဲ႔ ဆြဲေဆာင္မႈမ်ိဳးစံုကို စိတ္ဓာတ္သမာဓိ ၾကံ႔ခိုင္စြာနဲ႔ ေရွာင္ဖယ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဇနီးေဟာင္းဒကာမက ဆြဲေဆာင္မႈေတြ ပိုလာခ်ိန္မွာေတာ့ အရွင္မဟာကာဠဟာ သူ႔ရဲ႔စ်ာန္အဘိညာဥ္တန္ခိုးနဲ႔ ေကာင္းကင္ကို ပ်ံတက္ျပီး ေက်ာင္းေတာ္ကို ျပန္လည္ၾကြေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ဒီဇာတ္ေတာ္ကညီအကိုဆိုေပမယ့္ တရားဓမၼကို အမွန္တကယ္ ယံုၾကည္သက္၀င္ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္သူနဲ႔ အေပၚယံ သူမ်ားေယာင္လို႔ လုိက္ေယာင္တဲ့သူ ႏွစ္ဦးရဲ႔ လုပ္ရပ္ အဆိုးအေကာင္းကြာျခားမႈကို သေဘာေပါက္ႏိုင္ၾကပါတယ္။

သူမ်ားလုပ္လို႕လိုက္လုပ္လိုက္ေပမဲ႔မိမိရဲ႔ယံုၾကည္မွဳကတပါးသူလိုအားမေကာင္းခဲ႔ေတာ႔မိမိပဲအမ်ားကဲ႔ရဲ႔ခံ
အမ်ားရွဳတ္ခ်တာကိုခံခဲ႔ရကာမိမိဘဝတိုးတက္မွဳေတြၾကီးပြားမွဳေတြအကုန္ေရာ႕က်ခဲ႔တာပဲ။ဒါေၾကာင္႔ဘာပဲ
လုပ္လုပ္ ယံုၾကည္မွဳရွိမွလုပ္ပါ မယံုၾကည္ရင္မလုပ္ပါနဲ႔။

သေဗၺသတၱာ သတၱဝါအေပါင္း ေဘးရန္ကင္းၾကပါေစ။

(ဓမၼစမ္းေရ)

မတူရင္မတုနဲ႔

လူတိုင္းမွာ ပင္ကိုယ္အရည္ခ်င္းတမ်ိဳးဆီပါလာတတ္တယ္၊ လူေတြတင္မဟုတ္ပါဘူး တိရစၦာန္သတၱဝါေတြမွာလဲ သူ႔အရည္ခ်င္းနဲ႔သူ တမ်ိဳးဆီပါလာၾကစျမဲပါ၊ ဒါဟာဘာလဲ သဘာဝကေပးတဲ႔လက္ေဆာင္၊ ဒါေပမဲ႔ လူပဲျဖစ္ျဖစ္ တိရစၦာန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ရာထူးေလးၾကီးလာရင္ ဥစၥာေလးတိုးတက္လာရင္ ပညာေလးၾကီးရင္႔လာရင္ မ်ားေသာအားျဖင္႔ဘဝကိုေမ႔သြားတတ္ၾကတယ္။

ဒါကိုဘာနဲ႔ထိန္းမလဲပညာရွိျပီးသားသူဟာသတိေလးကပ္ျပီးဘာသာေရးေလးနဲ႔ထိန္းရမယ္၊ဘာသာေရးမပါဘဲ

နဲ႔ဘာအလုပ္ပဲလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပတတ္ပါဘူး မိမိတို႔ဘာသာတရားကိုအေလးထားဖို႔မ်ားစြာလိုပါတယ္၊ ဘာသာတရားမရိွရင္ မိမိအိမ္မွာေတာင္အဆင္မေျပနိဳင္ဘူး။

အဲဒီဘာသာတရားမရွိဘဲဘဝကိုေရစုန္ေမ်ာလိုုက္ေနတတ္တဲ႔သူေတြဟာမိမိကိုယ္ကိုကိုသတ္ေနတာနဲ႔

တူပါတယ္၊လူပဲျဖစ္ျဖစ္၊တိိရစၦာန္သတၱဝါပဲျဖစ္ျဖစ္မိမိမရွိဆင္းရဲခ်ိန္ကေတာ႔ရိုက်ိဳးစြာေနတတ္ျပီးတပါးသူ

ကိုခယစြာေနတတ္ေပမဲ႔ မိမိၾကီးပြားတိုးတက္လာခ်ိန္မွာေတာ႔ ဘဝေမ႕ကာ ဘဝင္ျမင္႔တတ္လာပါေတာ႔တယ္။

တခ်ိန္က မိမိကိုယ္ ကူညီခဲ႔သူ ေဖးမခဲ႔သူ အရွင္သခင္ျဖစ္ခဲ႔သူကိုေတာင္ မခစားခ်င္ မရိုက်ိဳးခ်င္ၾကျပန္ဘူး၊ ဒါဟာဘာလဲမိမိမွာတိုးတက္ၾကီးပြားလာလို႔တပါးသူကိုစိန္ေခၚနိုင္လာလို႕သို႔ေပမဲ႔ဘယ္လိုပင္

လက္ရွိျဖစ္ေနေစကာမူ က်ားကက်ားပဲ ေျမေခြးကေျမေခြးပါပဲ။

သဘာဝကေပးလာတဲ႔လက္ေဆာင္ဟာမိမိအတြက္တန္ရာတန္ေက်းေပးထားျပီးသားဒါကို

ဘဝေမ႕ျပီးဘဝင္ျမင္႔စရာမလိုပါဘူး ဘဝေမ႔ျပီးဘဝင္ျမင္႔ရင္ေတာ႔ သူတို႕ရဲ႕သြားရာလမ္းကေတာ႔မေကာင္းတတ္ပါဘူး။

ဒါနဲ႔ပါတ္သက္ျပီးျမတ္ဘုရားက ဝိေရာစဇာတ္မွာခုလိုေလးေဟာျပထားပါတယ္၊တခါတံုးကေပါ႔ ဟိမ၀ႏၲာေတာႀကီးထဲမွာ ျခေသၤ့မင္းတေကာင္ဟာ ေရႊဂူတခုမွာ ေနထိုင္ပါတယ္။ တေန႔ေတာ့ ျခေသၤ့မင္းဟာ အစာရွာထြက္တဲ့အခါ ကၽြဲႀကီးတေကာင္ကိုေတြ႔ျပီး ဖမ္းယူစားေသာက္လိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ပတၱျမားအဆင္းနဲ႔တူတဲ့ ေရကိုေသာက္ျပီး သူ႔ရဲ႔ ေရႊဂူရွိရာကို ျပန္လာခဲ့တယ္။

အဲသည္အခါ လမ္းခုလတ္မွာ အစာရွာထြက္တဲ့ ေျမေခြးတေကာင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဆုံၾကပါေလေရာ့။ ေျမေခြးဟာ ေရွင္ေျပးလို႔ မလြတ္မွန္းသိလိုက္တာနဲ႔ ျခေသၤ့မင္းေရွ႔မွာ၀ပ္ျပီး အရွင္ျခေသၤ့မင္း-ကၽြႏ္ုပ္ကို ခ်မ္းသာေပးပါ၊ အရွင့္ေျခရင္းမွာ ကၽြႏ္ုပ္က အလုပ္အေကၽြးျပဳပါ့မယ္-ဆိုျပီး ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။
 

ျခေသၤ့မင္းကလည္း ေကာင္းျပီ၊ ငါ့ကို ျပဳစုမယ္ဆိုရင္ သင္-အသား ေကာင္းေကာင္းစားရမယ္-ဆိုျပီး ေရႊဂူကိုေခၚသြားခဲ့ပါတယ္။

သည္လိုနဲ႔ သံုးေလးရက္အတြင္းမွာပဲ ျခေသၤ့မင္းရဲ႔ စားၾကြင္းအသားေတြကို စားေသာက္ရတဲ့ ေျမေခြးဟာ အားအင္ေတြျပည့္ျဖိဳးျပီး ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္ ႀကီးထြားလာပါေတာ့တယ္။ တေန႔မွာ ျခေသၤ့မင္းက အိပ္ေနတဲ့ ေျမေခြးကိုႏႈိးျပီး-
 

ဟဲ့-ေျမေခြး၊ ေတာင္ေျခမွာ အစာစားေနၾကတဲ့ ဆင္၊ ျမင္း၊ ကၽြဲ၊ ႏြားေတြထဲက သင္စားလိုတဲ့ အသားကိုၾကည့္ျပီး ငါ့ကို အရွင္ျခေသၤ့မင္း ဤအသားကို စားလို၏၊ ထြန္းပပါေလာ့-လို႔ဆိုျပီး ငါ့ကို ရွိခိုးေျပာၾကားစမ္းပါ-လို႔ ဆိုလိုက္ပါတယ္။

ေျမေခြးကလည္း အမုန္ယစ္ေနတဲ့ ဆင္တေကာင္ကို ျပျပီးစားလိုေၾကာင္းရွိခိုးေတာင္းပန္တဲ့အခါ ျခေသၤ့မင္းက အဲသည္ဆင္ကို ခုန္အုပ္ျပီး ကိုက္သတ္လိုက္ပါတယ္။ ျခေသၤ့မင္းက ကိုယ္တိုင္လည္း စားျပီး ေျေခြးကိုလည္း ၀လင္ေအာင္ ေကၽြးေမြးပါတယ္။ 

အေနၾကာလာတဲ့အခါ ေျမေခြးက ျခေသၤ့မင္းရဲ႔စားၾကြင္းကို မစားလိုေတာ့တဲ့ သေဘာနဲ႔ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ ထြားႀကိဳင္းလာတာကို အားကိုးျပီး အစြမ္းျပခ်င္လာခဲ့ပါတယ္။

တေန႔မွာ ေျမေခြးက ျခေသၤ့မင္းကို အရွင္ျခေသၤ့မင္း၊ ကၽြႏ္ုပ္ဟာ ကာလၾကာရွည္စြာ အရွင္ျခေသၤ့မင္းသတ္တဲ့ အသားကိုသာ စားေနခဲ့ရပါတယ္။ အခုအခါ ကၽြႏ္ုပ္ကိုယ္တိုင္ ဆင္ကိုသတ္စားလိုပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အရွင္မင္း စားလိုတဲ့ အသားကို ညႊန္ျပျပီး အသင္ေျမေခြး ထြန္းပပါေလာ့-ဆိုျပီး ေတာင္းပန္ပါ။ ဒီမွ်ေလာက္နဲ႔ေတာ့ ၀န္တိုမႈ မျဖစ္ပါနဲ႔-လို႔ ေျပာပါေလေရာ။

သည္အခါမွာ ျခေသၤ့မင္းက အသင္ေျမေခြး၊ သင့္အေနနဲ႔ ဆင္ကိုသတ္ဖို႔ဆိုတာ စြမ္းႏိုင္တဲ့ကိစၥ မဟုတ္ဘူး၊ ေလာကမွာ ဆင္ကို သတ္စားႏိုင္တဲ့ ေျမေခြးဆိုတာ မရွိေသးဘူး။ ဒီအလုပ္ကို သင္မလုပ္ခ်င္ပါနဲ႔။ အႏၲရာယ္ကင္းစြာေနျပီး ငါသတ္အပ္တဲ့အသားတို႔ကိုသာ စားျပီး ေနပါေတာ့-လို႔ ေဖ်ာင္းဖ်ေျပာဆိုပါတယ္။

ျခေသၤ့မင္းက ဘယ္လိုပဲ တားျမစ္ေနေပမယ့္ ေျမေခြးက ငါ့မွာလည္း ေျခေလးေခ်ာင္းရွိတယ္၊ အစြယ္ရွိတယ္၊ ခြန္အားျပည့္တယ္၊ သူတပါးေကၽြးေမြးေနတာကို ေအာက္က်ေနာက္က်ခံျပီး မစားလိုေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ စိတ္ႀကီး၀င္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးျပီး သူကိုယ္တိုင္ ဆင္ကို သတ္မယ္လို႔ ေျပာေနတာနဲ႔ ျခေသၤ့မင္းကလည္း ခြင့္ျပဳလိုက္ရျပီး ႏွစ္ေကာင္သား ေတာင္ထိပ္ေပၚကို တက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။
 

တာင္ေျခမွာ အစာစားေနၾကတဲ့ သတၱ၀ါေတြထဲက ဆင္တေကာင္ကို ျခေသၤ့မင္းက ညႊန္ျပလိုက္ျပီး-အသင္ေျမေခြး၊ ထြန္းပပါေလာ့-ဆိုျပီး ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။ အဲသည္အခါ ေျမေခြးဟာ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ဆင္ေပၚကို ခုန္အုပ္လိုက္တဲ့အခါ ဆင္ရဲ႔ဦးကင္းကို မကိုက္မိဘဲ ဆင္ေျခရင္းနားမွာ ျပဳတ္က်သြားပါေတာ့တယ္။

ဆင္ဟာ ေျမေခြးဦးေခါင္းကို ညက္ညက္ေၾကမြေအာင္ နင္းေခ်ျပီး ထြက္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။ သဘာ၀ခ်င္းမတူဘဲ မိမိကုိယ္မိမိ အထင္ႀကီးစိတ္ ၀င္တဲ့ ေျမေခြး ေနာက္ဆံုးေတာ့ မရႈမလွ ေသဆံုးခဲ့ရတာပါပဲ။

ကဲၾကည္႔ ဇာတ္ေတာ္ေလးကသိပ္ေကာင္းတယ္၊ ေျမေခြးကိုဘယ္သူသတ္သလဲ ဘယ္သူမွမသတ္ဘူးသူ႕ရဲ႔ဘဝေမ႕ျပီးဘဝျမင္႔တတ္တဲ႔အက်င္႔ကသတ္တာ အရွင္သခင္ကိုမခစားခ်င္ဘူး မရိုက်ိဳးခ်င္ဘူးသူကေတာင္ျပန္ျပီးအရွင္သခင္ကိုျပန္ျပီးခစားခိုင္းကာဘဝင္ေလဟတ္ခဲ႔ေသးတယ္မဟုတ္လား။

ဒါေၾကာင္႔ေလာကအလယ္မွာလဲ ဒီလိုလူေတြမ်ားစြာရွိေနတတ္ပါတယ္ ဒါေတြကိုေရွာင္ၾကဥ္ကာ မိမိတို႕ေက်းဇူးရွင္ကိုမျပစ္မွားမိေစဖို႔ မိမိတို႕ဘဝအေျခေနကိုနားလည္တတ္ၾကဖို႔ ဒီဇာတ္ေတာ္ေလးက ဥပမာေပးခဲ႔တာေတြ႕ရတယ္။

သေဗၺသတၱာ သတၱဝါအေပါင္း ေဘးရန္ကင္းၾကပါေစ။

(ဓမၼစမ္းေရ)

"အနာထပိဏ္ရဲ႔သားေတာ္ကာလ

အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီးမိမိရဲ႔သား ကာလအေပၚတရားရေစရန္ႀကံေဆာင္အားထုတ္ခဲ့ပုံမွာခုေခာတ္မိဘေတြ အားက်အတုယူဖြယ္ေကာင္းတယ္။ သူေဌးႀကီးအိမ္မွာကာလ ကာလသတိုးသားေလးကလြဲလို႔အားလုံးေသာ အိမ္သူအိမ္သားမ်ားဟာ အရိယာခ်ည္းပဲ။

ကာလ သတိုးမွာ သူေဌးသားၿဖစ္သည္႔အတိုင္းဥစၥာေပါ့ေပါ့ႏွင္႔ သုးံၿဖဳန္းလည္ပတ္ သြားလာၿပီး ေပ်ာ္ခ်င္တိုင္း ေပ်ာ္ေနလိုက္တာညဆိုအခ်ိန္မေတာ္မွျပန္လာ ဘုရားနားမလည္ တရားနားမလည္သံဃာနားဆိုတာဘာမွန္းမသိ ၿဖစ္ေနတာေပါ့.။

ဒါကိုသူေဌးႀကီးမွာလဲသူကိုယ္တိုင္အရိယာၿဖစ္ေနေတာ့သူ႔သားကာလကိုမာမာထန္ထန္ ေဒါသနဲ႔မဆုံးမ

ခ်င္ဘူးၿဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူေဌးႀကီးကပရိယာယ္ၿဖင့္သံုးခဲ႔တာေလးကအတုယူဖြယ္ေလးေနာ္။

  

သားေတာ္ကာလ မင္းဒီေန႔ ဥပုသ္ေစာင့္မယ္ ၊ တရားနာမယ္ဆိုရင္မင္းကိုအသၿပာတရာေပးမယ္" လို႔ဆိုေတာ့ကာလသတိုးသားကအေဖတကယ္ေပးမွာလားသားေတာ္ကာလအေဖတကယ္ေပးမွာပါ"

ဟုေၿပာသၿဖင့္ကာလကေကာင္းၿပီကၽြန္ေတာ့္သီလေစာင္႔ထိန္းပါ႕မယ္ဆိုျပီးျမတ္ဘုရားရွိရာေက်ာင္းေတာ္တို႕

ထြက္လာခဲ႔တယ္ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့လဲ တရားမနာပဲ ေပ်ာ္ရာ၊ေပ်ာ္ရာ လွည္႔ပတ္သြားလာၿပီး အိမ္ၿပန္လာခဲ့တယ္။

အိမ္ေရာက္တဲ႔အခ်ိနမွာလည္းအေဖလုပ္သူကသူကိုဒီေန႕ဥပုသ္ေစာင္႔ဘာမွမလုပ္ခိုင္းနဲ႔ သားေတာ္ကိုေသခ်ာျပဳစုပါ ထမင္းပြဲကိုလည္းအေကာင္းဆံုးျပဳျပင္ကာေကၽြးေမြးတယ္ ဒါေပမဲ႔ကာလသတိုးသားမစား။

  

ဘာလို႔မစားတာလို႔ေမးေတာ႔ေျပာေတာ႔အသျပာတရာေပးမယ္ဆို ခုေတာ႔ေပးလည္းမေပးဘူး အသျပာမေပးလို႔မစားတာ ေအာ္ ဒီလိုလား ေပးမယ္ေျပာထားျပီးျပီပဲ ေရာ႕ တရာ ဆိုျပီးေပးလိုက္တယ္။

ေငြေပးလိုက္ေတာ႕မွ ကာလ သတိုးသားလဲ ထမင္းစားေတာ့တယ္။ သူေဌးႀကီးလဲ ၀မ္းေၿမာက္၀မ္းသာႏွင့္ ကာလဟာမုခ်တရားေတြ႔ရမယ္လို႔ယံုၾကည္ျပီးေနာက္တခါသားေတာ္ကာလဒီတခါဥပုသ္ေစာင့္ၿပီးတရားမ်ားကို

တက္ေအာင္သင္ခဲ့ရင္ အသၿပာတေထာင္ေပးမယ္လို႔ ဆိုၿပန္ေတာ့ ကာလက ဖခင္အဟုတ္ေပးမွာလားဟု ၿပန္ေမးေတာ့ ငါအရင္တခါကလဲ ေပးၿပီးၿပီ ခုလဲငါတကယ္ေပးမွာပါလို ဆိုေတာ့မွ ကာလ သတိုးသားဟာ သီလခံယူၿပီးတရားနာယူရန္ျမတ္ဘုရားရွိရာေက်ာင္းေတာ္ကိုသြားျပန္ပါတယ္။

ဒီတခါမွာေတာ့ ကာလ ညာလို႔မရေတာ့ဘူး၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သီလတင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး တရားကိုမွတ္မိေအာင္၊တက္ေအာင္သင္ရမွာမို႔အေဖျဖစ္သူကိုလိမ္ညာလို႔မရေတာ့ဘူးေပါ့။

ၿမတ္စြာဘုရားထံ၀င္ၿပီးတရားေတာ္ကိုသူတက္ေအာင္သင္ရေတာ့တရားေတာ္ပထမတပုဒ္ဆံုးသြားေပမဲ႔

တရားကို သူမေတြ႔ဘူး။တရားကဘယ္ေတြ႔မလဲ ဘုရားက ကြယ္ထားလိုက္တာကို။ဒီေတာ့ သူေမ့သြားတာေပါ့။ ဒီလိုတရားမရရင္ အသၿပာတေထာင္ရမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင္႔သူအမ်ိဳးမ်ိဳးၾကိဳးစားတယ္မရ။

 ေနာက္ဆုံး မွာေတာ႔ တရားလဲေတြ႔၊ တရားလဲ မေမ႔ေတာ့ဘူးတဲ့။ဒီအခါမွာ ကာလ သတိုးသားဟာေငြကိုတပ္မက္မွဳမရွိေတာ႔ဘူး သတိုးသားရဲ႔စိတ္မွာဘယ္လိုစဥ္းစားသလဲဆိုေတာ့ အခုအခါ ငါအိမ္ၿပန္သြားလို႔ရွိရင္ အသၿပာတေထာင္ ႏွင့္ ထမင္းပြဲကို မေပးဘဲေနပါက ေကာင္းမွာလို႕ေတြးေနမိတယ္။

စိတ္ကူးတဲ့အတိုင္းဘဲသူအိမ္ကုိၿပန္ရမွာအလြန္ရွက္ေနတယ္သူ႕လုပ္ရပ္ေတြကိုသူရွက္ေနတာထင္တယ္။

 ေနာက္ရဟန္းေတာ္မ်ားသူေဌးႀကီးအိမ္ဆြမ္းစားၾကြသားမွကာလသတိုးသားလဲ ေနာက္ကတပါ

တည္းလိုက္သြားတယ္။

အေဖလုပ္သူကလည္းသားေတာ္ကာလသတိုးသားအတြက္ေကာင္းမြန္ေသာထမင္းပြဲႏွင့္

အသၿပာတေထာင္ပါအဆင္သင္႔ျပင္ထားလို႕ေပါ႕အရင္ကဆိုသံဃာေတာ္မ်ားအနားမကပ္တဲ့သားေတာ္

ခုတရားေတြ႔တာႏွင့္တၿပိဳင္နက္သံဃာေတာ္မ်ားကိုအရုိအေသးေပးၿပီး၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ၿပဳစုလုပ္ေကၽြးေန

တာေတါ႕ေတာ႔စိတ္ထဲမွာပီတိေတြေဝေနမိမွာေတာ႔ေတြးလို႔သာၾကည္႕ပါ ။

သို႔ေသာ္အျပင္မွာေတာ႔အေဖလုပ္သူက သားေတာ္ကာလ ဒီမွာ သားေတာ္အတြက္ ေကာင္းမြန္ေသာထမင္းပြဲႏွင့္အသၿပာတေထာင္လို႔ ဆိုၿပီးေပးေတာ့ အလြန္ရွက္လြန္းသျဖင္႔အေဖလုပ္သူကိုလွည္ကေတာင္မၾကည္႔ရဲဘူးတဲ႔။

အေၾကာင္းစံု ဘုရားသခင္ ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ႀကီး သိေလေတာ့ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ သူေဌးႀကီးအိမ္သို႔ၾကြသြားလ်က္ ဒါယကာ အနာထပိဏ္သူေဌးသင္႔ရဲ႕ကာလသတိုးသားက ဘာမ်ားေၿပာသလဲ။

 အရွင္ဘုရား ပထမတေခါက္ ဥပုသ္ေစာင့္လို႔တရားနာလွ်င္ အသၿပာတရာေပးမယ္လို႔ေၿပာေတာ့ ဥပုသ္ေစာင့္ၿပီး ၿပန္လာတဲ့အခါအသၿပတရာမရလို႔ ထမင္းမစားဘဲ ေနပါတယ္။ အသၿပာတရာရမွ သူထမင္းစားပါတယ္။

အခုဥပုသ္ေစာင့္၍ တရားကိုတက္ေအာင္သင္လွ်င္အသၿပာတေထာင္ ေပးမယ္ဆိုၿပီးလႊတ္လိုက္ေတာ့ အခု အသၿပာ တေထာင္ ႏွင့္ ထမင္းပြဲကို ၿပန္ေစာင္းေတာင္မွ လွည္႔မၾကည္႔ပါဘူးဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္ထားတယ္။

ဒီစကားကိုၾကားေတာ႔ ၿမတ္စြာဘုရားက ဒါယကာ သူေဌးႀကီး-ေရွးအခါက အိမ္ေရွ့မင္းသားေတာကစားထြက္တဲ့အခါ မ်က္စိလယ္ လမ္းမွားၿပီးေတာ့နံနက္စာလဲ မစားရ၊ ညစာလဲ မစားရ အလြန္မြတ္သိပ္ၿပီးေနတဲ့အခါ ငယ္စဥ္က ေက်ာင္းေနဘက္ၿဖစ္ဘူးတဲ့ ေတာတြင္းသားႏွင့္ သြားၿပီးေတြ႔တယ္။

ဒီေတာ့မွ အိမ္ေရွ့မင္းသားကသူငယ္ခ်င္း ငါေတာ့တေန႔လုံးမ်က္စိလယ္ၿပီးေတာတြင္းမွာ လမ္းမွား ေနလိုုက္တာ နန္းေတာ္လဲ ၿပန္မေရာက္ဘူး၊ နံနက္စာလဲ မစားရ၊ ညစာလဲမစားရ ဒါေၾကာင့္ ငါ့ကိုထမင္းတနပ္ ေကၽြးပါလို႔ဆိုေတာ့ ေတာတြင္းသားက ဟာ သူငယ္ခ်င္းလာလိုက္ခဲ့ ထမင္း၊ ဟင္းေတြ ငါ့အိမ္မွာ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ဆိုၿပီးအိမ္ကိုေခၚသြားတ ယ္။ အိမ္က်ေတာ့ ထမင္းပူ၊ ဟင္းပူမ်ားနွင့္ ေကၽြးတာေပါ့။

ဒီအခါအိမ္ေရွ့မင္းသားဟာ ညအခါကလဲၿဖစ္ ၊ထမင္းလဲ အင္မတန္ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္ေနေတာ့ အလြန္ဘဲ ထမင္းစားေကာင္းတာကို ။ အခုစားရတာ အလြန္ကိုၿမိန္တာဘဲ ။ ဟင္းကလည္းေကာင္းလိုက္တာ စားရတာတန္ဖိုးရွိတာေပါ႕။

ငါနန္းေတာ္ထဲမွာ ေကာင္းမြန္ေသာအစာအာဟာရေတြနဲ႔ စားရေပမဲ႔ စားရတာ အခုလိုတခါမွ မၿမိန္ရွက္ဘူးဘူး။ အခုစားရတာ အလြန္ကို ၿမိန္တာဘဲလို႔ ေၿပာတယ္။ ေတာတြင္းသားက သူငယ္ခ်င္း စားသာစားပါ အားမနာပါႏွင့္ ထမင္းေတြ ဟင္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္လိုရင္ေျပာပါေပါ႕။

အိမ္ေရွ႔မင္းသားကသူငယ္ခ်င္းမနက္ၿဖန္ခါနန္းေတာ္ၿပန္ခါနီးငါ့ကိုဒီဟင္းႏွင့္ေကၽြးပါအုံးသူငယ္ခ်င္း

လို႔ေၿပာေတာ႔ဟုတ္ပါျပီေကၽြးမယ္အမ်ားၾကီးက်န္ပါေသးလို႔ေျပာကာသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္စကား

တေျပာေျပာနဲ႔ေနကာတညတာကိုကုန္လြန္ေစခဲ႔တယ္။

ေနာက္တေန႔နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္ေတာ့ အိပ္ရာကႏိုးေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းငါနန္းေတာ္ကို ၿပန္ေတာ့မယ္၊ မေန႔က ဟင္းကေလးႏွင့္ ငါ့ကိုထမင္းေကၽြးပါအုံးလို႔ ေၿပာေတာ့။ ညကေကၽြးတဲ့အတိုင္းထမင္းႏွင့္ ဟင္းကိုေကၽြးပါတယ္ ။

ဒီအခါက်ေတာ့ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ၿခင္းကလဲမရွိ၊ ေန႔အခါအလင္းေရာင္ကလဲရေလေတာ့ထင္

ရွားစြာျမင္ခြင္႔ရခဲ႔တယ္ေလ ထမင္းစားမယ္လို႔ ဟင္းခ်ိဳဟင္းကိုဇြန္းႏွင့္ ေကာ္ခပ္လိုက္ေတာ့..လား-လား .. "တီေကာင္ေတြ" အစင္းသား အစင္းသားေပၚလာတာေတြ႕ေတာ႔ရြံရွာတာေပါ႔။

ဒီေတာ့အိမ္ေရွ႔မင္းသားကသူငယ္ခ်င္း ဒါ-ဘာေတြလဲလို႔ ေမးေတာ့ ဟာ-သူငယ္ခ်င္း ညက မင္းထမင္းၿမိန္တာ ဒီဟင္းေပါ့လို ႔ေၿပာလိုက္ေတာ့မွ ၿဖစ္မွၿဖစ္ရေလသူငယ္ခ်င္းရယ္လို႔ေၿပာၿပီး ေအာ့လိုက္၊ အံလိုက္တာ မေၿပာပါႏွင့္ေတာ့။

ညကေတာ့ ၾကာဇံဟင္းမွတ္လို႔အခုမွ တီေကာင္ဟင္းမွန္း သိေတာ့အလြန္ကို ရြံရွာစက္ဆုပ္ သြားတယ္။ ဒီေတာ့မွေတာတြင္းသားကေၿပာတယ္ ။ေဟ့-- သူငယ္ခ်င္း ညက ထမင္းၿမိန္ၿပီးအလြန္ကို စားလို႔ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာတာလည္း မင္းဘဲ။အခု ရြံမုန္းတာလဲ မင္းဘဲလို႔ ေၿပာတယ္တတ္လည္းတတ္နိုင္တယ္ကြာလို႔ေျပာလိုက္တယ္။

အဲဒါ အိမ္ေရွ႔မင္းသားဟာ မသိေတာ့ တီေကာင္ဟင္းကိုၾကာဇံဟင္းထင္ျပီး အလြန္ႏွစ္သက္တယ္၊တီေကာင္မွန္းသိေတာ့ ရြံမုန္းသလိုဘဲ ဒကာေတာ္ရဲ႔သားကာလ သတိုးသားဟာ လိုခ်င္မွဳေလာကတဏွာဖုံးလႊမ္းေနတုန္းက အသၿပာတရာ ႏွင့္ ထမင္းပြဲကို အလြန္ႏွစ္သက္ေနတာပါ။

အခု တဏွာေလာဘကြာ၍ဥာဏ္လင္းရလာသၿဖင့္ အသၿပတေထာင္ႏွင့္ထမင္းပြဲကို ရြံမုန္းၿခင္းၿဖစ္ထာလို႔ ဘုရားသခင္ ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ႀကီးက မနာထပိဏ္သူေဌးကို မိန္႔ၾကားတယ္။

အခုမိမိတို႔ဟာ ငါးပါးအာရုံ ကာမဂုဏ္ေတြကို ဘာလို႔ စြဲလမ္းႏွစ္သက္ သာယာေနသလဲ ဆိုရင္ၿဖင့္ ေလာဘတဏွာဖုံးလႊမ္း ေနလို႔ပဲ၊ လိုခ်င္မွဳမရွိဥာဏ္အလင္းရလာလွ်င္ မုခ်ကာမဂုဏ္၏အၿပစ္ ေတြကို ၿမင္၍ရြံမုန္း ေၾကာက္ရြံၿပီး လြတ္ေၿမာက္လိုတဲ စိတ္ေတြေပၚလာေပလိမ့္မယ္။

အဲဒီပုံ၀တၳဳကို ေထာက္၍အနာထပိဏ္ သူေဌးသည္ ကာလ သတိုးသားကို တရားမေတြ ႔ေတြ႔ေအာင္ႀကံေဆာင္ကာသားကိုခ်စ္ျပခဲ႔သလို မိမိတို႔လဲမိမိတို႕ရဲ႔သားသမီးမ်ားကို တရားမေတြ႔ေတြ႔ေအာင္ ရွာေဖြၿပီးမိဘအေမြေပးသင္႕ပါတယ္။

သားသမီးေတြတင္လားမဟုတ္ပါဘူး မိမိေဆြမ်ဳိး၊ပတ္၀န္းက်င္ မိတ္သဂၤဟမ်ားကိုလဲ ကာလ သတိုးသားကဲ့သို႔တရားရရန္ အားေပးတိုက္တြန္းဖို႔ေလာကလူေတြမ်ားစြာလုပ္ဖို႕လိုအပ္ပါတယ္။

ဒါမွသာလ်ွင္မိမိတို႔ဘာသာသာသနာေကာမိမိတို႕မိသားစုေကာမိမိတို႔ပါတ္ဝန္းက်င္ေကာသာယာလွတဲ႔

ဘဝတခုကိုပိုင္ဆိုင္နိင္ၾကမွာျဖစ္ပါတယ္ပိုင္ဆိုင္နိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားၾကဖို႔လည္းလိုပါတယ္။

(ဓမၼစမ္းေရ)

လမ္းျပၾကယ္ေလးကုမာရီ

       

စာေရးသူထိန္႔လန္႔ဖြယ္ျမင္ကြင္းေတြျမန္မာျပည္မွာေန႕တိုင္းေတြ႕ေနရေတာ႔ဘုရားရွင္လက္ထက္က

ကုမာရီအမ်ိဳးသမီးေလးကိုသတိသြားရတယ္သူကေတာ႔ဘုရားရွင္ေပးထားတဲ႔မရဏာနဳႆတိကမၼ႒ာန္းကို

အျမဲႏွလံုးသြင္းေတာ႔ေသရမွာမေၾကာက္ဘူးေပါ႔။

ဒါေပမဲ႔ခုေခာတ္လူေတြဘယ္လိုေသရမယ္ဘယ္လိုျဖစ္ျပီးေတာ႕ေသရမယ္ဘာေၾကာင္႔ေသရမယ္ဆို

တာေတြေတြးမထားမိၾကဘူးကာမဂုဏ္အေပ်ာ္ေတြနဲ႔ပဲေနေနၾကတယ္ခ်က္ခ်င္းလက္ငန္းေသေဘး

နဲ႔ေတြ႕ေတာ႕ကိုယ္အတြက္ဘာမွမရွိျဖစ္ေနတတ္တယ္။

ကုမာရီအမ်ိဳးသမီးေလးကေတာ႔ျမတ္ဘုရားကမရဏာနဳႆတိကို မျပတ္ႏွလံုးသြင္းဖို ့ေဟာထားတာ နာဖူးေတာ့မရဏာႏုႆတိကို မျပတ္ႏွလံုးသြင္းေနတယ္။

ဒီခႏၶာၾကီးဟာ ေသရာသြားေနတာပဲ၊ ဒါမရဏာႏုႆတိေနာ္။သူကသမထပဲေနာ္၊အၾကမ္းစားကိေလသာေတြကို ပယ္ႏိုင္တယ္။ဘာလို ့တုန္းဆိုေတာ့ ေသရမယ္ဆိုတာသိေနရင္ဘာလိုခ်င္ေသးတုန္း။ေလာကီ

စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ ဘာမွမမက္ေတာ့ဘူး။

ေ၀ဒနာေၾကာက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ေ၀ဒနာေပ်ာက္ျခင္း အလိုရွိသကဲ့သို ့ပဲေသရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ အေသလြတ္တဲ့လမ္း မသိတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကေၾကာက္ျခင္း လန္ ့ျခင္းနဲ ့ပဲ ၀ိဥာဏ္ခ်ဳပ္ၾကရတာပဲ။

ဒီကုမာရီေလးကဘုရားဆံုးမထားတဲ့အတိုင္းမရဏာႏုႆတိကိုမျပတ္ႏွလံုးသြင္းေနတယ္။ေသျခင္းတရားဆိုတာ အင္မတန္ျမန္တယ္ဆိုတာကိုသူက မျပတ္ႏွလံုးသြင္းေနတဲ့အတြက္ဒီမရဏာႏုႆတိကမၼ႒ာန္းေပၚမွာ
အာရုံေရာက္ေနတာေပါ့။

တစ္ေန ့က်ေတာ့ သူက ေသရမယ့္အခ်ိန္ကို အင္မတန္နီးကပ္လာျပီ။ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက ဒါကို ဥာဏ္ေတာ္နဲ ့ျမင္ေတာ္မူတယ္။သူေနတဲ့ေနရာနားမွာ တရားပြဲၾကီးလုပ္ေတာ့ ကုမာရီအမ်ိဳးသမီးဟာ
အိမ္မႈကိစၥ အ၀၀ေတြနဲ ့အလုပ္ရႈပ္ေနတယ္။

တရားပြဲကို သြားခ်င္တယ္၊ ဒီက ကိစၥက မျပတ္ေသးေတာ့ျပီးေအာင္လုပ္ျပီးေတာ့ တရားပြဲကို သြားတယ္။
သူ ယကၠန္းလုပ္တဲ့ေနရာကလည္း ဒီတရားပြဲကိုျဖတ္သြားရမွာကိုး ။ ဘုရားကုိယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက တရားမေဟာဘူးဗ်။ပလႅင္ေပၚမွာပဲ သီတင္းသံုးျပီးေတာ့ သူ ့ေ၀ေနယ်ျဖစ္တဲ့ဒီကုမာရီအမ်ိဳးသမီးေလးကို ေစာင့္ေနတယ္။

ကုမာရီကလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ေရာက္လာျပီးပရိသတ္အစြန္က ေနတဲ့အခ်ိန္မွာဘုရားကုိယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက
သမီး ေရွ ့ကိုလာခဲ့ တဲ့။ ဘုရားအမိန္ ့ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေနေတာ့ပရိသတ္က ေနရာေပးရတာေပါ့။

ကုမာရီ ေရွ ့ကိုလည္း ေရာက္ေရာ ဘုရားကုိယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးနဲ ့အျပန္အလွန္ စကားဆိုခဲ့ၾကတယ္။

"ခ်စ္သမီး ဘယ္ကလာတာလဲ။"

"မသိပါဘုရား။"

"ခ်စ္သမီး ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ။"

"မသိပါဘုရား။"

"ခ်စ္သမီး မသိဘူးလား။"

"သိပါတယ္ဘုရား။"

"ခ်စ္သမီး သိရဲ့လား။"

"မသိပါဘုရား။"အဲဒီလိုေလးေတြအေမးအေျဖလုပ္တာကို ေဘးက ပရိသတ္က ဒီကေလးမေလးႏွယ္ ဘုရားကုိယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကေမးတာကို ေလးေလးစားစား ေျဖဖို ့ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့။

ဘယ္ကလာခဲ့သလို ဆိုရင္ အိမ္ကလာခဲ့တယ္၊ဘယ္သြားမလို ့လဲဆိုရင္ ယက္ေဖာက္လံုးေတြျမင္ေနတာ
ယကၠန္းရုံသြားပါမယ္ လို ့ေျဖသင့္တာေပါ့။ ခုေတာ့မသိပါဘူးဆိုေတာ့ မေလးမစားနဲ ့ဒီကေလးမ တယ္ခက္တာပဲေပါ့ေလ။

ေအာ္ ေလာကလူေတြ အိမ္ကလာတာေတာ႔ဘုရားရွင္လည္းသိတာေပါ႕ အေၾကာင္းထူးရွိလို႕ေမးတာကိုသတိမထားၾကဘူး ခ်က္ခ်င္းေဝဖန္မယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ ခုျမန္မာျပည္ကလူေတြလည္း ဘာလုပ္လိုက္လဲ ေဝဖန္မယ္ ဒါဟာဒီမိုကေရစီဆိုပဲ။

အဲဒီေတာ့မွ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကခ်စ္သမီး၊ သင္ဟာ အိမ္ကျပန္လာတာ ျဖစ္ပါလ်က္
"ဘယ္က လာတာလဲ" ဆိုတဲ့ ငါဘုရားရဲ့ အေမးကို"မသိပါ" လို ့ဘာေၾကာင့္ေျဖရတာလဲ လို ့ေမးလိုက္တယ္။

အိမ္ကလာတယ္ဆိုတာေတာ့ လူတိုင္း သိတာပဲေနာ္။ကေလးမေလးက မရဏာႏုႆတိ ႏွလံုးသြင္းထားတာ
သူရင့္က်က္ေတာ့ ေအာ္ ဘယ္ဘံု ဘယ္ဘ၀က လာသလဲေမးတာပဲ လို ့ သိတယ္။

ယကၠန္းသည္မေလးက သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္အရွင္သူျမတ္ဘုရားသည္ ဤအေမးကို
အေၾကာင္းမဲ့ေမးေတာ္မူသည္ဟုမယူဆပါ။ ဘယ္ဘ၀က လာေၾကာင္းေမးတာျဖစ္တယ္လို ့မွတ္ယူမိတဲ့အတြက္"မသိပါ"ဟုေျဖခဲ့ပါတယ္အရွင္ဘုရား လို ့ေျဖေတာ့ ဘုရားက သာဓုေခၚတယ္။

"ခ်စ္သမီး ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ" ဆိုတာကို ဘာေၾကာင့္"မသိပါ" လို ့ ေျဖသလဲ။

ယကၠန္းသည္မေလးက ေသလြန္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာဘယ္ဘ၀ကိုသြားမွာလဲဆိုတာကိုေမးေတာ္
မူတာျဖစ္တဲ့အတြက္မသိေၾကာင္းေျဖတာျဖစ္ပါတယ္အရွင္ဘုရား။ တဲ့။

ခ်စ္သမီး "မသိဘူးလား" ဆိုတာကို "သိပါတယ္" လို ့ဘာေၾကာင့္ ေျဖရတာလဲ။

"ေသမယ္ဆိုတာ မသိဘူးလား" လို ့ ဆိုလိုတဲ့အတြက္"သိပါတယ္" လို ့ေျဖတာျဖစ္ပါတယ္ အရွင္ဘုရား။ တဲ့။

ခ်စ္သမီး "သိရဲ့လား" ေမးေတာ့ "မသိဘူး" လို ့ဆိုျပန္တယ္။ဘာေၾကာင့္လဲ။

"ဘယ္အခ်ိန္မွာေသမယ္ဆိုတာ သိရဲ့လား" လို ့ေမးတာေၾကာင့္မသိတဲ့ အေၾကာင္း ေျဖပါတယ္အရွင္ဘုရား။ တဲ့။ေတာ္လိုက္တဲ႔ကေလးမေလးဓမၼစမ္းေရကိုသာဘုရားရွင္ေမးလိုက္ရင္ေတာ႕ ေက်ာင္း

ကလာတာလို႔ေျဖမွာအေသခ်ာပါပဲ။

ေၾသာ္ခုေတာ႔ကုမာရီအမ်ိဳးသမီးေလးကဓမၼစမ္းေရကိုတရားျပသြားျပန္ျပီ အေတြးေတြအၾကိ္မ္ၾကိမ္အခါခါဝင္မိတယ္ ငါအတြက္ဘာေတြျပင္ဆင္ျပီးျပီလဲလို႕ အသက္ရွင္သန္ခြင္႔ရျပီဆိုကတည္းစာေပနဲ႔နပန္းလံုးလာခဲ႔တာခုခ်ိန္ထိပါပဲ ခုခ်ိန္သာေသလို႕ကေတာ႕ မေတြးရဲစရာ။

ကေလးမေလးကေတာ႔ ကြ်တ္တမ္း၀င္မယ့္ ပုဂၢိဳလ္မို ့ဘုရားေမးတာကို ရိပ္စားမိျပီး အေျဖေပးတတ္တယ္ေနာ္။ဘုရားကုိယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက သာဓုေခၚတယ္။ဒီေတာ့မွ ေဘးက ပရိသတ္က ေတာ္ေတာ္ ပညာၾကီးတဲ့ကေလးမေလးပဲလို ့ ေနာက္မွသာဓုေခၚၾကတယ္ေနာ္။

ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကေတာ့ ဒီကေလးမေလးဟာဒီကျပန္ျပီး ယကၠန္းစင္ေရာက္တာနဲ ့စုတိစိတ္က်ျပီး
ေသမယ္ဆိုတာ သိေနတယ္။ဒီတရားထူးနာရျပီးေတာ့ ကုမာရီကေလးမေလးဟာ
ခႏၶာ ဥာဏ္ေရာက္သြားျပီး ေသာတာပန္တည္တယ္။

ဓမၼစမ္းေရစာဖတ္ပရိတ္သတ္ၾကီးလည္းကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးၾကည့္ၾက၊
ငါ ဘယ္က လာခဲ့သလဲ၊

ဘယ္ကိုသြားရမွာလဲ၊

ငါဘာေတြျပင္ဆင္ျပီးျပီလဲ

မသိဘူးေနာ္။

မသိတဲ့ထဲက သိတာကေတာ့ ေသရမွာေတာ့သိၾကတယ္မဟုတ္လား။ မေပါ့နဲ ့ေသရမွာေလးေတာ့ ခဏခဏ ႏွလံုးသြင္းေပး။အဲဒီေသရမွာသိတဲ့ အထဲက ေသခ်ိန္က်ေတာ့ သိရလား။မသိဘူး၊ ဘယ္ေန ့ဘယ္ရက္ ေသပြဲ၀င္ရမယ္ဆိုတာေတာ့မသိဘူး။

ကိုယ္႕ရဲ႔ႏွလံုးသားထဲမွာဗုဒၶါနဳႆတိကမၼ႒ာန္းေလးမွရွိမထားရင္ေတာ႔မိတ္ေဆြတို႕ ျပန္လည္ေမြးဖြားၾကမယ္ အိုရအံုးမယ္ နာရအံုးမယ္ ေသရအံုးမယ္ေနာ္သတိေလးထားၾကပါအံုးစည္းစိမ္ေတြရစ္မေနၾကနဲ႔ေတာ႔ အခ်ိန္မရွိေတာ႕ဘူး။

ကုမာရီအမ်ိဳးသမီးေလးလိုေသဖို႕ကိုလည္းနွလံုးသြင္းထားၾကပါအံုးမေနရလို႕ေသၾကျပီဆိုရင္ ကိုယ္႕ေနာက္က ကိုယ္ျပဳထားတဲ႔အလုပ္ကပဲပါမွာေနာ္ သံသရာထဲမွာေပ်ာ္မေနၾကနဲ႔ေတာ႔ ရစ္မေနၾကနဲ႔ေတာ႔လည္လာခဲ႔တာလည္းၾကာျပီမမူးၾကေသးဘူးလားကုမာရီေလးလိုႏွလံုး

သြင္းျပီးေနဖို႔အခ်ိန္တန္ျပီ။

ကဲေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔နိဂံုးခ်ဳပ္ၾကည္႕ၾကမယ္

တို႕တေတြဘာေတြျပင္ဆင္ၾကျပီးျပီလဲ

အကုန္လံုးအဆင္သင္႔ျဖစ္ျပီလား

မေၾကာက္တမ္းသံသရာခရီးႏွင္နိဳင္ဖို႔သင္႔အတြက္ရိကၡာေတြဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲ။

(ဓမၼစမ္းေရ)